นอทซ่าา

เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมอยู่ในวงการคอมพิวเตอร์มานานล่ะ แต่เป็นสายมั่ว เอ้ย สายช่าง คือบริษัทที่ผมเคยทำ จะเป็นบริษัทประเภทที่เป็นเอาส์ซอร์ส ให้บริษัืทใหญ่ ๆ อ่ะครับ ประมาณว่าเค้าโทรมาเรียกเราก็ไป แล้วทำ ๆ อยู่ผมเกิดเบื่อขึ้นมาซะงั้น คือรู้สึกว่าสายช่างมันช่างตันเสียนี่กระไร อย่ากระนั้นเลยเราออกมาหาอะไรใหม่ ๆทำดีกว่า คลำไปคลำมาอยู่หลายเดือนครับ หาอะไรไม่เจอครับ ไม่รู้จะทำอะไรดี คิดไปคิดมา ถอยออกมายืนข้างนอก แล้วมองกลับไปดูตัวเองจนค้นพบ

และแล้วในที่สุดก็รู้ว่างานที่่จะทำให้อยู่ได้ แล้วใช้ชีวิตแบบมีความสุขไปด้วยนั้นมีอยู่อย่างเดียว อย่างเดียวจริง ๆ คืองานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ทั้งหลาย แต่ก็อีกนั่นล่ะเบื่องานช่างแล้วนี่ ทำไงดีล่ะ อืมๆ

โฟกัส ครับ โฟกัสงานไปที่คอมพิวเตอร์แล้วลองแยก ๆ ออกมาหลาย ๆ อย่าง โปรแำกรมเมอร์นี่เป็นไม่ได้แน่นอน แล้วอีกอย่างก็มีความฝันในชีวิตไว้ว่่าอยากหยุดทำงานตอนอายุ 45 แล้ว เที่ยว ๆ อย่างเดียว งานที่ตอบโจทย์ที่ตัวเองถามมาได้ทั้งหมดคือการทำเว็บไซต์ แล้วทำให้มันดังให้มันเลี้ยงตัวเองได้ คงต้องเป็นเว็บเกี่ยวกับการท่องเที่ยว เพื่อที่จะได้เที่ยวไป ทำงานไปได้ เหมือนเป็นนักเขียนอิสระ ที่มีเว็บตัวเองเป็นคนจ้าง จริง ๆ ผมมีเว็บตัวอย่างที่ผมมองแล้วมันใช่อยู่เว็บหนึ่ง เว็บนี้เลยครับ http://www.moohin.com ผมว่าเค้ามีสไตล์นะ แล้วทำมานานแล้วด้วย

อย่างที่กล่าวไปข้างต้นครับผมเลยศึกษาทางด้านทำเว็บอย่างจริง ๆจัง (ตอนแรกผมไม่รู้จัก Tag ไม่รู้จัก Html, Php, joomla,cms) เริ่มศึกษาวันที่ 20 เมษายน 2552 จนปัจจุบันผมมีเว็บไซต์แล้วจำนวน 4 เว็บ (นับรวมบล๊อคที่ใช้ wordpress ด้วยครับ) ดังนี้

• เว็บแรก ชมรมผู้ประกอบการร้านอินเตอร์เน็ตและเกมส์จังหวัดสมุทรปราการ อันนี้สร้างสรรคด้วย Joomla!! ครับ
• Notzaa.com อันนี้สร้างสรรคด้วย WordPress ซึ่งก็คือเว็บนี้เองเอาไว้ระบายความในใจของตัวเองครับจะหาสาระมิได้ ^^
• สายน้ำสตอรี่ สร้างสรรค์ด้วย WordPress เช่นเดียวกันครับเป็นเว็บของตัวเล็กที่บ้าน
• เว็บขายสินค้า อันนี้เป็นตัวอย่างที่ลองทำไว้ครับ ใช้ AOM

ดังนั้นผมมีคนที่อยากขอบคุณที่ทำให้ผมมีกำลังใจดังนี้

1. ตัวผมเอง (แน่นอนอยู่แล้ว)
2. สมาชิกในครอบครัวผมทุกคนครับ
3. สมาชิกชมรมผู้ประกอบการร้านอินเตอร์เน็ตและเกมจังหวัดสมุทรปราการ อันนี้มอบความไว้วางใจให้ผมโดยที่พวกเค้าไม่รู้ว่าผมทำเว็บไม่เป็น แต่หลังจากที่ทำสำเร็จ พวกเค้าเป็นคนที่เข้ามาเยี่ยมเว็บผมประจำ และบางท่านเป็นนักเขียนให้ผมด้วย
4. อันนี้พิเศษครับ เป็น Blogger รุ่นใหญ่ ผู้ทำให้เกิดบทความนี้ขึ้น คุณ โกศล อนุสิม เป็นนักเขียนนักข่าว คนทำหนังสือ ทำสื่อ เจ้าของ Blog โกศลทอล์ค ที่ผมแอบไปเยี่ยมบล๊อคของเ่ค้าบ่อย ๆ แล้วยังเอาบทความที่ผมชอบของเค้ามาลงในบล๊อคนี้ หนึ่งบทความ เค้ามีน้ำใจกลับมาคอมเม้นต์บล็อคเล็ก ๆ ที่ไม่มีคนรู้จักนอกจากคนในชมรมฯ เป็นการตอบกลับอันแรกของสังคมอินเตอร์เน็ตอันกว้างใหญ่นี้ครับ ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังสามารถท่องไปในโลกของอินเตอร์เน็ตอีกนาน อย่างมีความสุข ถึงมันจะเป็นความสุขเล็ก ๆ อย่างนี้ แต่ผมชอบครับเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ให้มันอยู่กับเราตลอดไป …

– ขอบคุณครับ –

จนกว่าจะพบกันใหม่

NotZaa.

ปล. พี่กุ้งถ้าเข้ามาอ่านอย่าน้อยใจเน้อพี่ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ตอบกลับผมเสมอ ๆ แต่เรามันคนไกล้ ๆกัน คนกันเองนี่ใช่ม่ะ เป็นเยี่ยงไรต้องมานั่งขอบอก ขอบใจเล่า ของอย่างนี้ไม่ต้องพูดอยู่แล้ว…