ธุรกิจ ฤ เด็กเล่นขายของ
Just business not Persernaly It't Easy
สวัสดีครับ ห่างหายจาก Blog บ้า ๆ ซ่า ๆ นี้ไปนานพอสมควรยอมรับว่าค่อนข้างยุ่งหลาย ๆ เรื่องทั้งเรื่องอาชีพของตัวเองที่อยากเป็น Webmaster มืออาชีพซะจนตัวสั่น จนบางทีทำให้หลงลืมอะไรต่าง ๆ รอบตัว แต่ผมว่ามันคือชีวิต มันคือทางที่ผมเลือกจะเดิน ทางที่ผมกำหนดไว้แล้ว ใช่แล้วครับ ผมกำหนดเอง มิใช่เทวดา นางฟ้าที่ไหนมากำหนด มันชีวิตผม
ไอ้ที่เข้ามานี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่บ่นไปข้างบนหรอกครับ มันมีอีกเรื่องนึง คือก่อนหน้านี้สักประมาณอาทิตย์นึงที่ผ่านมา มีวิกฤติการณ์อย่างนึงในชีวิตผม ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างดี เป็นโอกาสครั้งนึงในชีวิตของผมเองที่ผมจะได้ตัดสินใจ เลือกทางเดินชีวิตของตัวเองอีกครั้งนึง มีโอกาสทางธุรกิจวิ่งมาชนผมอย่างจังเลยครับ เป็นข้อตกลงทางธุรกิจที่ค่อนข้างดีมาก ๆ แหม ๆ โลกก็คือโลกครับ โลกนี้ไม่มีอะไรเพอร์เฟคหรอก ถ้ามันราบรื่นมันก็ไม่ใช่ชีวิตผมล่ะสิ ผมจะไม่ลงลึกไปถึงรายละเอียด แต่จะขอสรุปเลยว่าข้อตกลงอันนั้นเป็นอันถูกล้มคว่ำลงไป เพราะน้ำมือผมเอง แน่นอน ย้ำอีกครั้งมือผมเอง ก็มัีนชีวิตผมนิ
มันไม่โอเคครับ หลาย ๆ อย่างมันขัดกันอยู่อย่างรุนแรง มันขัดแย้ง และไม่ลงตัีว เรื่องหุ้นส่วน ความร่วมมือ มีทางเลือกให้ผมสองทางคือ
- หนึ่ง ยอมหัก ก็คือไม่เอาหุ้นส่วนที่ 3 และปล่อยโอกาสครั้งนี้หลุดมือไปอย่างน่าเสียดาย
- สอง ยอมงอ ก็คือ ยอมรับหุ้นส่วนที่ 3 และเปิดกว้างรับโอกาสอันนี้ และแสวงหาผลกำไรจากมัน
คงไม่ต้องเดานะครับ ซ่า ๆๆ อย่างผม มันก็ต้อง ยอมหักสิ ไม่เอาครับ ปล่อยทิ้งไปโอกาสนั้น ทำไงได้ครับ ผมตั้งใจจะทำธุรกิจนา ไม่ใช่เล่นขายของจะได้อย่างไงก็ได้ เราทุกคนย่อมมีจุดยืน และจุดยืนของผมมันมั่นคงซะด้วยสิ
แต่ว่า นี่มันสามวันแล้วนาเค้ายังไม่โทรมาบอกผมเลย ว่าเค้าทำกับคนอื่นไปแล้วโดยไม่เอาผม โฮ !! แต่ผมรู้แล้วกัน ^^”
แล้วทำไมเค้าไม่บอกเราหว่า ผู้ใหญ่หนอผู้ใหญ่ ไม่น่าทำตัวเป็นเด็กเลย อย่างว่าแหละ เค้าไปเ่ล่นขายของอยู่นี่เนอะ ถ้าใครรู้่จักเค้าบอกเค้าด้วยนะว่าผมไม่กัดหรอก มันเป็น ธุรกิจ มีข้อตกลง มีข้อต่อรอง ผมเข้าใจตั้งแต่เริ่มแล้ว แต่ที่งงคือทำไมไม่บอกกันเท่านั้นล่ะ
