ผลลัพท์ของกบน้อย

มีนิทานอยู่เรื่องหนึ่งเป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิตให้ผมมานานแล้ว ผมจะเล่าให้ฟัง
เจ้ากบน้อย ได้มาร่วมกันจัดการแข่งขัน
ปีนขึ้นไปบนยอดเสาเพื่อหาผู้นำของฝูง
เมื่อการแข่งขันได้เริ่มขึ้น กบตัวที่หนึ่ง ก็ปีนขึ้นไป
พวกฝูงกบข้างล่างก็ตะโกนขึ้นมาว่า ไม่สำเร็จหรอก เสานั้นมันสูงเกินไป
พอพูดไม่ทันจบประโยค กบตัวแรกก็รู้สึกเหนื่อยและท้อจนตกลงมา
กบตัวที่สอง ก็พยายามปีนขึ้นไป สักพักฝูงกบก็ตะโกนอีกว่า มันยากเกินไป
ไม่มีใครทำได้หรอก ไม่นานกบตัวนั้นก็ตกลงมาอีก
จนถึงตัวที่ สาม สี่ ห้า ก็เป็นเช่นเดิม
จนถึงกบตัวที่สุดท้าย มันตั้งหน้าตั้งตาปีนขึ้นไปสูงขึ้นสูงขึ้น
ฝูงกบข้างล่างยังตะโกนเหมือนเช่นเดิมว่า ลงมาเถอะ ไม่มีใครทำได้หรอก
แต่กบตัวนี้ยังปีนขึ้นไปปีนขึ้นไป จนในที่สุดมันก็ปีนไปถึงยอดเสาได้
เพื่อนๆอยากรู้ไหมครับว่าทำไมกบตัวนี้ถึงสามารถปีนถึงยอดเสา
ไม่เหมือนกบที่ตกลงมาตัวแล้วตัวเล่า
ที่ปีนไปได้เพราะมันหูหนวกไม่ได้ยินเสียงที่เพื่อนพ้องกบตะโกนเรียกให้ลงมา
ผมเป็นกบตัวนั้น ผมหลับหูหลับตาปีน ๆ ๆ ๆ และก็ยังคงปีนขึ้นไปเรื่อย ๆ เพื่อหวังว่าสักวันจะถึงจุดหมายที่เราฝันไว้ คนรอบข้างต่างร้องเรียก และตะโกน แต่ด้วยนิสัยไม่ยอมแพ้ผมก็ปีนเรื่อยไป คนข้างกายถามว่าทำอะไร ผมก็ไม่ตอบตั้งหน้าตั้งตาปีนขึ้นไปเรื่อย ๆ
จนมาถึงวันนี้ ผมปีนขึ้นมาได้ครึ่งเสาแล้ว แต่อนิจา เมื่อผมมองกลับลงมา คนที่รักผม คนที่ผมรัก เค้าไม่ตะโกนคุยกับผมแล้ว บางคนเดินหนีจากผมไปแล้ว ผมอดถามตัวเองไม่ได้ว่า เมื่อผมถึงยอดบนสุดของเสา ผมจะเหลือใครอยู่เคียงข้างกายผมบ้างไหม
วันนี้ผมเศร้า เศร้าที่มุ่งแต่จะสร้างฝัน เศร้าที่ไม่เคยบอกใครเลยว่าผมคิดอะไร มันคือทิฐิมานะ โง่ ๆ ที่เป็นพลังส่งให้ผมสำเร็จ
แต่ความสำเร็จนั้นผมกลับต้องชื่นชมมันคนเดียวละหรือ แล้วผมจะมีความสุขไหม..
เมื่อผมจะไม่ได้บอก “รัก” ใครเลย

ไ้อ้นอทเอ๋ย เจ้าเข้าไกล้ความฝ้ันไปอีกก้าว

สวัสดีครับไม่ได้เขียนเรื่องราวซะนาน และก็คงเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ
เพราะตอนนี้ ผมหาแนวทางของ Blog นี้เจอแล้ว มันคือ Blog ส่วนตัวโดยแท้ ผมจะเก็บบล๊อกนี้ไว้ระบายสิ่งต่าง ๆ ที่มันตกผลึกอยู่ในความคิด ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ อาถรรพ อาฆาต ของตัวเอง เอาไว้เขียนนั่นเขียนนี่ไปเรื่อย ไม่มีสาระ
ใครอยากหาสาระ ให้ไปที่อื่นเลยครับ ผมรับประกันว่าที่นี่ไม่มีแน่นอน
เอาล่ะโม้มานานแล้วมาเข้าหัวข้อเรื่องกันดีกว่า
เรื่องของเรื่องคือ ผมมีความฝันอยู่อย่างหนึ่ง เป็นความฝันเรื่องอนาคต ชีวิต อาชีพของผมเอง
ฝันนั้นก็คือ ผมอยากใช้ชีวิตอิสระ และมีเงินใช้ ท่องเที่ยวไปเรื่อย ไม่สนโลก ดูสังเกตุ ศึกษา เมืองไทยที่ผมรัก ไปแสวงหาความจริงใจ ผ่านคนไทย ในต่างจังหวัด ซึ่งมันคนหาได้ยากเต็มทีในเมืองที่มีแต่คนตอแหล ปลิ้นปล้อน หลอกลวง
ไปดูรอยยิ้ม การแบ่งปัน ใบหน้าที่แสดงความยินดีที่มีนักท่องเที่ยวมาเยือน
ผมบอกตรง ๆ ว่าผมรู้สึกดีใจทุกครั้งที่ผมได้ไปเยือนต่างจังหวัด และมีคนต่างจังหวัดออกมาต้อนรับ ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม จริงใจได้พูดคุย ได้สนทนากับเค้า
ตอนนี้ผมได้เข้าไกล้ความฝันนั้นเข้าไปอีกนิด เพราะงานที่ผมรัก และทำมันตอนนี้เริ่มออกดอกออกผลแล้ว ผมเริ่มมีรายได้เข้ามาบ้างโดยไม่้ต้องทำงานประจำ ไม่ต้องดูแลกิจการอันน่าเบื่อ ดังนั้นผมอยากทำอะไรผมก็จะทำ
ตอนนี้ผมอยู่ที่จังหวัดอุทัยธานี ผมมีภาระกิจที่ต้องพาแม่มาธุระส่วนตัว และรักษาตัวจากโรคอัมพฤกษ์ ที่แกเป็นอยู่ ผมเลยมีโอกาสได้ลองศึกษารูปแบบชีวิตที่ผมหลงไหลอย่างโงหัวไม่ขึ้น ทำให้ผมพบว่า [...]

เป้าหมาย 50,000 บาทต่อเดือน หรือ 600,000 บาทต่อปี

เป้าหมาย มีไว้พุ่งชน กระทิงแดง 555
ไม่มีอะไรครับคือตอนนี้ผมเริ่มมีแพลนให้ตัวเองแบบเป็นเรื่องเป็นราว พร้อมเครื่องมือในการทำงาน เวลา และมันสมอง ครบแล้วทีนี้ก็เหลือเดินให้ถึงเป้าหมาย โดยผมเริ่มสตาร์ทสิ้นเดือนนี้ คือ 30 พฤศจิกายน 2552 และจะเริ่มมีรายได้วันล่ะ 50US ดอลล่า หรือประมาณ 1,500 บาทภายในสิ้นเดือน มกราคมครับ ดังนั้นเดือนกถมภาพันธ์ ผมจะมีรายได้เดือนละอย่างต่ำ 50,000 บาทแล้ว เหลือเวลา อีก 60 วัน โอ้พระเจ้าจะทำทันไหมนี่
จากการที่ตั้งท่าร่างแผนว่าจะทำยังงั้นอย่างงี้มานาน สรุปว่าการร่างแผนคือตัวถ่วงอย่างนึงของผมไปซะแล้ว
มีคนบอกผมว่าทุกครั้งที่คุณวางแผน เท่ากับว่าคุณลดระยะเวลาในการเดินลงไปได้ครึ่งหนึ่ง ไม่ต้องอ้อม ไม่ต้องย้อน แต่มันใช้ไม่ได้กับผม
จากที่ทดสอบทำอะไรตามแผนมักจะช้าและไม่ทันกิน อืดอาดมัวแต่วางแผน ไม่สำเร็จสักที
แต่ตอนนี้ผมฉีกแผนทิ้งไปแล้วทำอะไรตามสัญชาติญาณล้วน ๆ สบายใจดี นึกอะไรได้ก็ทำ กลายเป็นว่าเวลาวางแผนทำงานได้แค่วันละ ห้า หกชั่วโมง แต่เวลาไม่วางแผน ทำงานได้วันล่ะ สิบห้าชั่วโมงขึ้นไป
เอาล่ะเสียเวลามามากแล้ว พุ่งชนเป้าหมายกันดีกว่า ..

ไมโครซอร์ฟเจ้าจะขาย ซอร์ฟแวร์หรือเหล้าเบียร์

จากบทความที่ผมกล่าวมาก่อนหน้านี้เรื่อง ไมโครซอร์ฟถูกศาลมะริกัน สั่งห้ามขายสินค้าตระกูล Office Family หากไม่ถอดฟังชั่น xml ออกเนื่องจากทะลึ่งไปละเมิดลิขสิทธิ์ ของบริษัทฝั่ง แคนนาดา ดังนี้ ลูกค้าเฮ ไมโครซอร์ฟ ถูกศาลสั่งเลิกขาย Office Family
และมาตรการการดิ้นรนงวดสุดท้ายก่อนตายของ ไมโครซอร์ฟวินโดว์เอ็กซ์พี ของไมโครซอร์ฟคือบังคับให้ร้านเกมทั้งหลายซื้อ OS ตัวที่ไกล้จะปลดระวางและถูกเลิกขายนี้ โดยเปิดโอกาสให้ซื้อผ่าน โครงการ Microsoft Get it Right โดยโหมกระหน่ำออกมาบอกว่ามันราคาถูกกว่าเดิมมากมาย แถมมีซอร์ฟแวร์ลิขสิทธิ์ใช้ด้วย ทั้งที่ซอร์ฟแวร์ OS ตัวนี้เป็นระบบปฏิบัติการที่ชราภาพมากแล้ว ไกล้ลงโลงเต็มทีตามอายุของมัน
ก็โอเคละอย่างน้อยผมก็เห็นว่ามันราคาถูกดี จากทั้งสามโครงการ ราคาคร่าว ๆ จะไม่เกิน สองพันบาท ครั้งแรกถูกสุด 1,499 บาท และเพิ่งผ่านพ้นไปกับ โครงการสี่ที่ขายในราคา
win pro 7 SNGL  2,150
ofice 2007         1,050
แผ่นลงโปรแกรม
win 7        [...]

เธอผู้ไม่แพ้..

ชีวิต..เมื่อเดินมาถึงจุดหนึ่ง
ความหวัง..ที่ตั้งไว้กลับไม่เป็นดั่งหวัง
พลัง..ในจิตใจลดน้อยลงตามกาลเวลาต่อการทำสิ่ง สิ่งหนึ่ง
หมดหวัง..และท้อแท้ต่อการทำสิ่ง ๆ นั้น เมื่อรู้ว่ามันไม่ใช่
เวลา..ที่ใช้ไปถือว่าไม่ขาดทุน แค่เป็นการค้นหาสิ่งที่เป็นตัวเองก็เท่านั้น
สุดท้าย..มันก็แค่การเปลี่ยนแปลงจากสิ่งหนึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่ง
สิ่งที่ได้มา..คือประสบการณ์การเรียนรู้ การเข้าถึงจิตใจตัวเองอีกระดับหนึ่งเท่านั้น
ส่วนที่เสียไป..คือสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่แล้ว ถ้าไม่ทำก็ไม่มี อย่างไรก็เท่าทุน
เ่คยมีคนบอกว่า วันนี้ คือเมื่อวานของพรุ่งนี้ = ทุกสิ่งต้องเปลี่ยนแปลง
เคยมีคนบอกว่า เมื่อวานคือสิ่งที่ผ่านมาแล้ว พรุ่งนี้คือสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง วันนี้คือสิ่งที่ต้องทำให้ดีที่สุด
เมื่อไม่มีอะไรได้มา ก็ไม่มีอะไรเสียไป
ไม่ได้ยอมแพ้ ไม่ได้ไม่สู้ แต่ไม่มีอะไรต้องสู้
ไม่แพ้ แค่กำลังจะล้ม
เเค่อยากบอกว่า “เหนื่อย”
——————————–

Seasons Change – Bakery Love Too

เหนื่อยและท้อแท้ จะต้องล้มกี่ครั้งกันชีวิตคน

ไม่มีอะำไรมาก เบื่อและเหนื่อยกับการรอคอยการล้มลงอีกครั้งของชีวิตเพื่อที่จะเริ่มลุกขึ้นมาสู้ใหม่
แต่จะต้องล้มอีกี่ครั้ง ชีวิตคน

Live and Learn & กมลา สุโกศล

หลักการตั้ง “ความหวัง และ ความฝัน”

วันนี้เป็นอีกวันที่ได้อ่านหนังสือที่ซื้อเก็บไว้เพื่อเพิ่มพลังในร่างกายของตัวเอง เนื่องจากผมได้ ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างซึ่งมันเป็นความเสี่ยงในชีวิตผมอีกครั้ง อย่างว่าชีวิตผมมันโลดโผนเสียจริงการตัดสินใจนั้นคือ
ผมขายร้านเกม ที่รายได้เดือนล่ะ 45,000 มานั่งทำเว็บอย่างเดียว ทั้งที่ทำเว็บยังไม่เคยได้เงินถึงขนาดเลี้ยงตัวเองได้
เพียงแต่ผมรู้สึกว่าทำเว็บมีความสุขมากกว่า ร้านเกม ผมกล้าเสี่ยงเพราะผมเชื่อว่าผมทำได้ ครอบครัวผมกล้าเสี่ยงเพราะเชื่อผม
ถ้าเราเชื่อว่าทำได้มันต้องได้ครับ
ทำงานที่รัก ดีกว่าฝืนรักงานที่ทำ แต่มันก็ต้องมีเป้าหมาย ไม่ใช่ออกมาเสี่ยงอย่างเลื่อนลอย

คนที่จะประสบความสำเร็จต้องมีเป้าหมายของชีวิต
หลักการตั้งเป้าหมายของชีวิต ต้องทำดังนี้

ภาวะผู้นำ

จั่วหัวเรื่องซะวิชาการ ช่างไม่เหมาะกับเราซะนี่กระไร “ภาวะผู้นำ” โอ้บร๊ะเจ้า
หลังจากหลงไปปลื้มกับ คีย์เวิร์ด สภ.พระประแดงอยู่พักใหญ่ ก็กลับมาสู่สภาวะปกติเสียที ที่ดีใจไม่ใช่อ่ะไรหรอก มันเหมือนกับเวลาเราพูดอะไรไว้แล้วทำได้อย่างที่พูด มันหมายถึงค่าของตัวเราเอง ค่าของคน ผมว่าสัจจะมันเป็นสิ่งสำคัญ แต่ว่าตอนนี้คนเราหลงลืมเรื่องนี้กันไปมาก ตอนนี้ผมได้เกิดภาวะผู้นำขึ้นในตัวของตัวเอง เนื่องจากไปตกปากรับคำเพื่อน  ๆ กลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งที่เค้าเชื่อในตัวผม ตกลงใจมาเดินตามในเส้นทางที่เราคิดไปเองว่าถูกต้อง เลยต้องทำตัวให้เป็นผู้นำ เหนื่อย แต่ผมว่ามันคุ้มค่า เมื่อรู้ว่ามีคนรอเราอยู่ด้านหลัง มันทำให้เรามีกำลังใจทำงานมีพลังเร้นลับมหาศาล ส่งหนุนเนื่องอยู่ด้านหลังเรา ผมถึงไม่สงสัยเลยว่าเมื่อเวลาคนอยู่ในอำนาจ เค้ามักทำอะไรที่คนทั่วไปนึกไม่ถึงอยู่เสมอ
ครับ ตอนนี้ผม อยู่ในสภาวะนั้น ๆและผมจะทำในสิ่้งที่หลาย ๆ คนคิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่มีอีกแปดคนเชื่อว่าเป็นไปได้ ผมจะทำมันแบบเต็มความสามารถ ผมสัญญา
นี่ล่ะ ภาวะผู้นำที่เกิดขึ้นในตัวผมตอนนี้ ติดตามโปรเจคนี้ได้ที่ เสียวสมุทรปราการ มันมีอายุ 4 เดือน รอคอยครับคอยที่จะร่วมแสดงความยินดีกับผม หรือคอยโห่ไล่เวลาไม่สำเร็จ คนเค้าจะได้รู้ว่า ไอ้นอทซ่าา มันขี้โม้

จนกว่าจะพบกันใหม่
NotZaa

กำลังใจของเรา เราต้องสร้างเอง

ทุกครั้งที่เหนื่อยท้อแท้ นอกจากครอบคร้วแล้ว ก็มีตัวผมเองนี่ล่ะที่เป็นกำลังใจให้ตัวเองได้ แต่เมื่อใดที่ตัวเองอ่อนล้าจน ไม่สามารถ ยืนหยัดลุกขึ้นสู้กับสิ่งที่มันมากระทบชีวิตในยามนั้น
ผมจะหันมามองคนที่ต่ำกว่า แย่กว่าผม ไม่ได้มองเพื่อดูถูก ไม่ได้มองเพื่อยกตัวเองให้สูงขึ้น แต่มองอย่างยอมรับนับถือ นับถือความเข้มแข็งที่พวกเค้ามี แม้ชีวิตมันจะลำบากยากเย็นเพียงใดเค้าก็สามารถยืนหยัด สู้กับแรงกระทบต่าง ๆ ได้
บุคคลแรกที่ผมจะหันไปมองคือ หญิงชราแก่ ๆ คนนึง อายุเกือบ 70 ผ่านชีวิตมามากมาย ต่อสู้ทุกอย่างเป็นคนดีเท่าทีจะดีได้ ไม่เคยท้อ ไม่เคยถอย ไม่เคยเดินทางสายผิด ประกอบแต่อาชีพสุจริต ค้าขาย เคยแม้กระทั่งเป็นอัมพฤกษ์ ซีกซ้ายของร่างกายไม่สามารถขยับขเยื้อนได้ แต่หญิงชราคนนี้ก็ผ่านมันมาได้ด้วยใจเด็ดเดี่ยว สามารถกลับมาใช้อวัยวะทุกส่วนในร่างกายได้เกือบเหมือนปกติ ภายในเวลา 1 เดือน!! เพื่อกลับมาทำงาน กลับมาต่อสู้ เพื่อลูก บรรดาลูก ๆ ที่ไม่เอาไหนของหญิงชราผู้นี้

ธุรกิจ ฤ เด็กเล่นขายของ

สวัสดีครับ ห่างหายจาก Blog บ้า ๆ ซ่า ๆ นี้ไปนานพอสมควรยอมรับว่าค่อนข้างยุ่งหลาย ๆ เรื่องทั้งเรื่องอาชีพของตัวเองที่อยากเป็น Webmaster มืออาชีพซะจนตัวสั่น จนบางทีทำให้หลงลืมอะไรต่าง ๆ รอบตัว แต่ผมว่ามันคือชีวิต มันคือทางที่ผมเลือกจะเดิน ทางที่ผมกำหนดไว้แล้ว ใช่แล้วครับ ผมกำหนดเอง มิใช่เทวดา นางฟ้าที่ไหนมากำหนด มันชีวิตผม
ไอ้ที่เข้ามานี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่บ่นไปข้างบนหรอกครับ มันมีอีกเรื่องนึง คือก่อนหน้านี้สักประมาณอาทิตย์นึงที่ผ่านมา มีวิกฤติการณ์อย่างนึงในชีวิตผม ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างดี เป็นโอกาสครั้งนึงในชีวิตของผมเองที่ผมจะได้ตัดสินใจ เลือกทางเดินชีวิตของตัวเองอีกครั้งนึง มีโอกาสทางธุรกิจวิ่งมาชนผมอย่างจังเลยครับ เป็นข้อตกลงทางธุรกิจที่ค่อนข้างดีมาก ๆ แหม ๆ โลกก็คือโลกครับ โลกนี้ไม่มีอะไรเพอร์เฟคหรอก ถ้ามันราบรื่นมันก็ไม่ใช่ชีวิตผมล่ะสิ ผมจะไม่ลงลึกไปถึงรายละเอียด แต่จะขอสรุปเลยว่าข้อตกลงอันนั้นเป็นอันถูกล้มคว่ำลงไป เพราะน้ำมือผมเอง แน่นอน ย้ำอีกครั้งมือผมเอง ก็มัีนชีวิตผมนิ
มันไม่โอเคครับ หลาย ๆ อย่างมันขัดกันอยู่อย่างรุนแรง มันขัดแย้ง และไม่ลงตัีว เรื่องหุ้นส่วน ความร่วมมือ มีทางเลือกให้ผมสองทางคือ

หนึ่ง ยอมหัก [...]

keep looking »