เหนื่อยและท้อแท้ จะต้องล้มกี่ครั้งกันชีวิตคน

ตุลาคม 9th, 2009 No Comments   Posted in เรื่องของผม

ไม่มีอะำไรมาก เบื่อและเหนื่อยกับการรอคอยการล้มลงอีกครั้งของชีวิตเพื่อที่จะเริ่มลุกขึ้นมาสู้ใหม่

แต่จะต้องล้มอีกี่ครั้ง ชีวิตคน

Live and Learn & กมลา สุโกศล

หลักการตั้ง “ความหวัง และ ความฝัน”

กันยายน 25th, 2009 No Comments   Posted in เรื่องของผม
วันนี้เป็นอีกวันที่ได้อ่านหนังสือที่ซื้อเก็บไว้เพื่อเพิ่มพลังในร่างกายของตัวเอง เนื่องจากผมได้ ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างซึ่งมันเป็นความเสี่ยงในชีวิตผมอีกครั้ง อย่างว่าชีวิตผมมันโลดโผนเสียจริงการตัดสินใจนั้นคือ
ผมขายร้านเกม ที่รายได้เดือนล่ะ 45,000 มานั่งทำเว็บอย่างเดียว ทั้งที่ทำเว็บยังไม่เคยได้เงินถึงขนาดเลี้ยงตัวเองได้

เพียงแต่ผมรู้สึกว่าทำเว็บมีความสุขมากกว่า ร้านเกม ผมกล้าเสี่ยงเพราะผมเชื่อว่าผมทำได้ ครอบครัวผมกล้าเสี่ยงเพราะเชื่อผม

ถ้าเราเชื่อว่าทำได้มันต้องได้ครับ

ทำงานที่รัก ดีกว่าฝืนรักงานที่ทำ แต่มันก็ต้องมีเป้าหมาย ไม่ใช่ออกมาเสี่ยงอย่างเลื่อนลอย

คนที่จะประสบความสำเร็จต้องมีเป้าหมายของชีวิต
หลักการตั้งเป้าหมายของชีวิต ต้องทำดังนี้ More »

ภาวะผู้นำ

กันยายน 18th, 2009 No Comments   Posted in เรื่องของผม

จั่วหัวเรื่องซะวิชาการ ช่างไม่เหมาะกับเราซะนี่กระไร “ภาวะผู้นำ” โอ้บร๊ะเจ้า

หลังจากหลงไปปลื้มกับ คีย์เวิร์ด สภ.พระประแดงอยู่พักใหญ่ ก็กลับมาสู่สภาวะปกติเสียที ที่ดีใจไม่ใช่อ่ะไรหรอก มันเหมือนกับเวลาเราพูดอะไรไว้แล้วทำได้อย่างที่พูด มันหมายถึงค่าของตัวเราเอง ค่าของคน ผมว่าสัจจะมันเป็นสิ่งสำคัญ แต่ว่าตอนนี้คนเราหลงลืมเรื่องนี้กันไปมาก ตอนนี้ผมได้เกิดภาวะผู้นำขึ้นในตัวของตัวเอง เนื่องจากไปตกปากรับคำเพื่อน  ๆ กลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งที่เค้าเชื่อในตัวผม ตกลงใจมาเดินตามในเส้นทางที่เราคิดไปเองว่าถูกต้อง เลยต้องทำตัวให้เป็นผู้นำ เหนื่อย แต่ผมว่ามันคุ้มค่า เมื่อรู้ว่ามีคนรอเราอยู่ด้านหลัง มันทำให้เรามีกำลังใจทำงานมีพลังเร้นลับมหาศาล ส่งหนุนเนื่องอยู่ด้านหลังเรา ผมถึงไม่สงสัยเลยว่าเมื่อเวลาคนอยู่ในอำนาจ เค้ามักทำอะไรที่คนทั่วไปนึกไม่ถึงอยู่เสมอ

ครับ ตอนนี้ผม อยู่ในสภาวะนั้น ๆและผมจะทำในสิ่้งที่หลาย ๆ คนคิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่มีอีกแปดคนเชื่อว่าเป็นไปได้ ผมจะทำมันแบบเต็มความสามารถ ผมสัญญา

นี่ล่ะ ภาวะผู้นำที่เกิดขึ้นในตัวผมตอนนี้ ติดตามโปรเจคนี้ได้ที่ เสียวสมุทรปราการ มันมีอายุ 4 เดือน รอคอยครับคอยที่จะร่วมแสดงความยินดีกับผม หรือคอยโห่ไล่เวลาไม่สำเร็จ คนเค้าจะได้รู้ว่า ไอ้นอทซ่าา มันขี้โม้

จนกว่าจะพบกันใหม่

NotZaa

กำลังใจของเรา เราต้องสร้างเอง

กันยายน 4th, 2009 No Comments   Posted in เรื่องของผม

ทุกครั้งที่เหนื่อยท้อแท้ นอกจากครอบคร้วแล้ว ก็มีตัวผมเองนี่ล่ะที่เป็นกำลังใจให้ตัวเองได้ แต่เมื่อใดที่ตัวเองอ่อนล้าจน ไม่สามารถ ยืนหยัดลุกขึ้นสู้กับสิ่งที่มันมากระทบชีวิตในยามนั้น

ผมจะหันมามองคนที่ต่ำกว่า แย่กว่าผม ไม่ได้มองเพื่อดูถูก ไม่ได้มองเพื่อยกตัวเองให้สูงขึ้น แต่มองอย่างยอมรับนับถือ นับถือความเข้มแข็งที่พวกเค้ามี แม้ชีวิตมันจะลำบากยากเย็นเพียงใดเค้าก็สามารถยืนหยัด สู้กับแรงกระทบต่าง ๆ ได้
บุคคลแรกที่ผมจะหันไปมองคือ หญิงชราแก่ ๆ คนนึง อายุเกือบ 70 ผ่านชีวิตมามากมาย ต่อสู้ทุกอย่างเป็นคนดีเท่าทีจะดีได้ ไม่เคยท้อ ไม่เคยถอย ไม่เคยเดินทางสายผิด ประกอบแต่อาชีพสุจริต ค้าขาย เคยแม้กระทั่งเป็นอัมพฤกษ์ ซีกซ้ายของร่างกายไม่สามารถขยับขเยื้อนได้ แต่หญิงชราคนนี้ก็ผ่านมันมาได้ด้วยใจเด็ดเดี่ยว สามารถกลับมาใช้อวัยวะทุกส่วนในร่างกายได้เกือบเหมือนปกติ ภายในเวลา 1 เดือน!! เพื่อกลับมาทำงาน กลับมาต่อสู้ เพื่อลูก บรรดาลูก ๆ ที่ไม่เอาไหนของหญิงชราผู้นี้ More »

ธุรกิจ ฤ เด็กเล่นขายของ

สิงหาคม 29th, 2009 No Comments   Posted in เรื่องของผม
Just business not Persernaly Itt Easy

Just business not Persernaly It't Easy

สวัสดีครับ ห่างหายจาก Blog บ้า ๆ ซ่า ๆ นี้ไปนานพอสมควรยอมรับว่าค่อนข้างยุ่งหลาย ๆ เรื่องทั้งเรื่องอาชีพของตัวเองที่อยากเป็น Webmaster มืออาชีพซะจนตัวสั่น จนบางทีทำให้หลงลืมอะไรต่าง ๆ รอบตัว แต่ผมว่ามันคือชีวิต มันคือทางที่ผมเลือกจะเดิน ทางที่ผมกำหนดไว้แล้ว ใช่แล้วครับ ผมกำหนดเอง มิใช่เทวดา นางฟ้าที่ไหนมากำหนด มันชีวิตผม

ไอ้ที่เข้ามานี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่บ่นไปข้างบนหรอกครับ มันมีอีกเรื่องนึง คือก่อนหน้านี้สักประมาณอาทิตย์นึงที่ผ่านมา มีวิกฤติการณ์อย่างนึงในชีวิตผม ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างดี เป็นโอกาสครั้งนึงในชีวิตของผมเองที่ผมจะได้ตัดสินใจ เลือกทางเดินชีวิตของตัวเองอีกครั้งนึง มีโอกาสทางธุรกิจวิ่งมาชนผมอย่างจังเลยครับ เป็นข้อตกลงทางธุรกิจที่ค่อนข้างดีมาก ๆ แหม ๆ โลกก็คือโลกครับ โลกนี้ไม่มีอะไรเพอร์เฟคหรอก ถ้ามันราบรื่นมันก็ไม่ใช่ชีวิตผมล่ะสิ ผมจะไม่ลงลึกไปถึงรายละเอียด แต่จะขอสรุปเลยว่าข้อตกลงอันนั้นเป็นอันถูกล้มคว่ำลงไป เพราะน้ำมือผมเอง แน่นอน ย้ำอีกครั้งมือผมเอง ก็มัีนชีวิตผมนิ

มันไม่โอเคครับ หลาย ๆ อย่างมันขัดกันอยู่อย่างรุนแรง มันขัดแย้ง และไม่ลงตัีว เรื่องหุ้นส่วน ความร่วมมือ มีทางเลือกให้ผมสองทางคือ

  • หนึ่ง ยอมหัก ก็คือไม่เอาหุ้นส่วนที่ 3 และปล่อยโอกาสครั้งนี้หลุดมือไปอย่างน่าเสียดาย
  • สอง ยอมงอ ก็คือ ยอมรับหุ้นส่วนที่ 3 และเปิดกว้างรับโอกาสอันนี้ และแสวงหาผลกำไรจากมัน

คงไม่ต้องเดานะครับ ซ่า ๆๆ อย่างผม มันก็ต้อง ยอมหักสิ ไม่เอาครับ ปล่อยทิ้งไปโอกาสนั้น ทำไงได้ครับ ผมตั้งใจจะทำธุรกิจนา ไม่ใช่เล่นขายของจะได้อย่างไงก็ได้ เราทุกคนย่อมมีจุดยืน และจุดยืนของผมมันมั่นคงซะด้วยสิ

แต่ว่า นี่มันสามวันแล้วนาเค้ายังไม่โทรมาบอกผมเลย ว่าเค้าทำกับคนอื่นไปแล้วโดยไม่เอาผม โฮ !! แต่ผมรู้แล้วกัน ^^”

แล้วทำไมเค้าไม่บอกเราหว่า ผู้ใหญ่หนอผู้ใหญ่ ไม่น่าทำตัวเป็นเด็กเลย อย่างว่าแหละ เค้าไปเ่ล่นขายของอยู่นี่เนอะ ถ้าใครรู้่จักเค้าบอกเค้าด้วยนะว่าผมไม่กัดหรอก มันเป็น ธุรกิจ มีข้อตกลง มีข้อต่อรอง ผมเข้าใจตั้งแต่เริ่มแล้ว แต่ที่งงคือทำไมไม่บอกกันเท่านั้นล่ะ

โถ ๆ It’s business not personaly. ผมไม่เครียดหรอก 555

โอกาสมักวิ่งมาหาเสมอ แต่คุณจะรับ หรือว่าปฏิเสธมันอีกเรื่องหนึ่ง

สิงหาคม 23rd, 2009 No Comments   Posted in เรื่องของผม

ตอนนี้ผมมีโอกาสในการทำงานบางอย่างวิ่งมาชนอย่างแรง ซึ่งมันจำเป็นต้องตัดสินใจอย่างมาก และโอกาสอันนี้ จะเปลี่ยนชีวิตผมเลยล่ะ
“โอกาสมักวิ่งมาหาคุณเสมอ แต่มันมาไม่บ่อยนัก จงคิดให้ดีก่อนตัดสินใจที่จะรับ หรือว่าปฏิเสธมัน” ขอเวลาผมตัดสินใจหน่อยแล้วกัน