ความเป็นมาของวันภาษาไทยแห่งชาติ
สืบ เนื่องจากคณะกรรมการรณรงค์เพื่อภาษาไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ตระหนักในคุณค่าและความสำคัญของภาษาไทย และมีความห่วงใยในปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นต่อภาษาไทย รวมถึงเพื่อกระตุ้นและปลุกจิตสำนึกให้คนไทยทั้งชาติได้ตระหนักถึงคุณค่าและ ความสำคัญของภาษาไทย ตลอดจนร่วมมือกันทำนุบำรุง ส่งเสริม และอนุรักษ์ภาษาไทยให้คงอยู่คู่ชาติไทยตลอดไป จึงได้เสนอขอให้รัฐบาลประกาศให้วันที่ ๒๙ กรกฎาคมของทุกปี เป็น วันภาษาไทยแห่งชาติ เช่นเดียวกับวันสำคัญอื่นๆ ที่รัฐบาลได้จัดให้มีมาก่อนแล้ว เช่น วันวิทยาศาสตร์,วันสื่อสารแห่งชาติ เป็นต้น และคณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันอังคารที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 เห็นชอบให้วันที่ 29 กรกฎาคมของทุกปี เป็นวันภาษาไทยแห่งชาติ

เอาคร่าว ๆ เท่านั้น ในฐานะที่เป็นคนเขียนบล๊อก ต้องใช้ภาษาไทยเผยแพร่ออกอากาศอยู่บ่อย ๆ คงปฏิเสธไม่ได้ว่าผมก็ต้องมีจิตสำนึกในการใช้ภาษา ดังนั้นการเขียนภาษาไทยทุกครั้งผมจำเป็นต้องตรวจทาน และแก้ไขอยู่เสมอ ๆ แต่ภาษาไทยของเรานั้นจะว่าไปมันก็ค่อนข้างยากอยู่พอสมควร เนื่องจากว่าเป็นภาษาที่ซับซ้อน ดังที่เค้าว่ากันว่าภาษาไทยดิ้นได้

หลาย ๆ ครั้งหลาย ๆ ครา ที่ผมท่องไปบนโลกอินเตอร์เน็ตไปเจอบรรดาวัยรุ่นไทยสมัยใหม่ เค้าใช้ภาษากันแล้วผมปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่ไม่น้อย ยิ่งตอนที่ทำร้านเกมแล้วเห็นน้อง ๆ ที่ร้านใช้ภาษาไทยกันใน เอ็ม เอส เอ็น ผมอยากรู้จริงๆ ว่าโรงเรียนสมัยนี้เค้าปลูกฝังเด็กยังไง ทำไมมันเพี้ยนซะขนาดนั้น

เอาล่ะบ่นๆ ๆ มาเยอะแล้วก็ขอร้อง แควน ๆ บล๊อกนอทซ่าา แล้วกันว่า ร่วมอนุรักษ์กับเค้าหน่อยล่ะกันครับ อย่าให้มันเสื่อมสลายไปก่อนเวลาอันควร

ณ.โอกาสนี้ผม ขออัญเชิญ พระบรมราโชวาทของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว  ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 มีใจความว่า “ในปัจจุบันนี้ปรากฏว่า ได้มีการใช้คำออกจะฟุ่มเฟือย และไม่ตรงกับความหมายอันแท้จริงอยู่เนืองๆ ทั้งออกเสียงก็ไม่ถูกต้องตามอักขรวิธี ถ้าปล่อยให้เป็นไปดังนี้ ภาษาของเราก็มีแต่จะทรุดโทรม ชาติไทยเรามีภาษาของเราใช้เองเป็นสิ่งอันประเสริฐอยู่แล้ว เป็นมรดกอันมีค่าตกทอดมาถึงเราทุกคนจึงมีหน้าที่จะต้องรักษาไว้ ฉะนั้นจึงขอให้บรรดานิสิตและบัณฑิต ตลอดจนครูบาอาจารย์ได้ช่วยกันรักษาและส่งเสริมภาษาไทย ซึ่งเป็นอุปกรณ์และหลักประกันเพื่อความเจริญวัฒนาของประเทศชาติ” มาประดับบล๊อกนี้เพื่อความเป็นสิริมงคลของเจ้าของบล๊อก และคนอ่านด้วยครับ

ปล. เกม : ผมเขียนถูกแล้วครับ ภาษาไทยเราใช้เกม มิใช่ เกมส์

แควน ๆ : คำนี้เป็นคำเลียนเสียงคำว่า แฟน ๆ หมายถึงผู้ติดตามดารา (ฮา) ผมตั้งใจใช้คำผิดซึ่งเป็นคำที่ไม่มีในพจนานุกรม ความหมายที่ถูกต้องคือ

แฟน
ความหมาย

(ปาก) น. ผู้นิยมชมชอบ เช่น แฟนเพลง แฟนภาพยนตร์ แฟนมวย, ผู้เป็นที่ชอบพอรักใคร่, คู่รัก, สามีหรือภรรยา.

เมื่อได้กล้องมาแล้วมันก็ต้องหัดถ่าย แล้วถ่ายคนเดียวมันก็ไม่มันส์ อย่ากระนั้นเลยเอามาโพสโชว์ดีกว่า

และแล้วก็มีคนแอบถามว่า ทำไมไม่ไปโพสโชว์ใน มัลติพลายล่ะ คนดูเยอะดีเป็น โซเซียลเน็ตเวิร์กด้วย ขอตอบว่าผมชอบทำเว็บบนโดเมนตัวเองครับมันสนุกดี ดังนั้นเลยเกิดบล๊อกที่ว่าขึ้นมา

บล๊อก Notzaa Gallery จะถูกโพสรูปถ่ายที่ผมถ่ายออกมาพร้อมกับแนวคิดหรือ เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยต่าง ๆ ที่จะยัดลงไปมีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง

ยังไงก็ขอฝากไว้ด้วยครับ หวังว่าแควนคลับ notzaa.com คงไม่ทิ้งกัน อ้อแล้วผมจะทำลิงค์ไปบล๊อกนั้นเป็นเมนูไว้ในบล๊อกนอทซ่าาด้วยครับ

เรื่องของเรื่องคืออยากจะได้ลูกน้องสักคนไว้ช่วยงานที่บ้าน ทำงานออนไลน์นี่ล่ะ แล้วบังเอิ๊ญมีพี่คนนึงติดต่อมาให้

น้องเค้าทำงานอยู่ธนาคารธนชาติ แต่ว่าที่เก่าไม่ให้ลาวันเสาร์ อาทิตย์แล้วน้องเค้าต้องการเรียนต่อปริญญาตรี เลยอยากหางานใหม่

หลังจากรับเรื่องเรียบร้อยน้องคนนั้นโทรมาหาผม ก็คุยกันไปเรื่อย ๆ จนถึงขั้นตอนที่น้องเค้าถามว่า ทำงานอะไรค่ะ

ผมตอบไปว่า งานออนไลน์ครับ ทำเว็บไซต์อะไรพวกเนี้ย

การใช้ควายของชาวนาไทยที่หาเงินออนไลน์

น้องเค้าเสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัดในทันที เอ่อ พี่ค่ะหนูเคยโดนหลอกไปขายเฮอร์เบอร์ไลท์ เสียเงินสมัครสัมมนาอะไรไม่รู้ตั้ง 2,000 แนะ

เอาแล้วไงตรู เลยรีบชิงบอกไปว่าเฮ้ยน้องครับ ไม่เหมือนกันของผมเป็นงานสุจริต เป็นอาชีพของผมเลยไม่ต้องไปขายของใครไม่ได้หาดาวน์ไลท์

อยากหัวเราะให้ตกเก้าอี้จริง ๆ งานออนไลน์นี่ประเทศไทยใครก็กลัวเนอะ แต่ก็ดีไปอย่าง คู่แข่งไม่ค่อยเกิดเท่าไหร่ เนื่องจากปัญหาเยอะยกตัวอย่างเช่น

• ทัศนคติ คนไทยมีทัศนคติที่ติดตัวมาแต่เด็กว่า งานสบายเงินดีไม่มีจริง ต้องหนักเหนื่อย ถึงจะได้เงินดี เพราะพ่อแม่ชอบสอนมาว่าเรียนสูง ๆ ลูกจะได้จบไปทำงานในที่ดี ๆ (ถ้าทำตามคำสอนนี้ ถึงจะเรียนเก่งเรียนสูง ก็ต้องไปเป็นขี้ข้าชาวบ้านอยู่ดี) ดังนั้นงานสบาย ๆ แบบทำงานที่บ้านแล้วได้ตังค์เลยกลายเป็นงานหลอกลวง
• อินเตอร์เน็ต ประเทศไทยเป็นประเทศที่อัตราการเติบโตทางอินเตอร์เน็ตช้ามาก และกระจุกตัวอยู่เฉพาะในเมืองใหญ่ ดังนั้นคนชนบทจึงถูกปิดประตูในการหาความรู้ และ ประตูในการทำเงินบนอินเตอร์เน็ต
• ภาษาอังกฤษ คนไทยส่วนใหญ่กลัวภาษาอังกฤษ การหาเงินบนอินเตอร์เน็ตส่วนใหญ่ต้องพึ่งภาษาอังกฤษด้วย

ดังนั้นถ้าคุณอยากจะหาเงินออนไลน์ ก็พยายามกำจัดจุดอ่อนที่ผมว่าออกให้หมดถ้ายังตัดใจไม่ได้ ยังคิดว่างาน หารายได้ออนไลน์ เป็นงานควาย ๆ ที่ใคร ๆ ก็ว่าหลอกลวง อยู่ล่ะก็ ผมขอกระซิบนิดหนึ่งว่า ตอนนี้ผมรายได้ขั้นต่ำอยู่ที่ 90,000 บาทต่อเดือน และเคยขึ้นสูงสุดที่ 280,000 บาทต่อเดือน

อ้าวมัวทำอะไรอยู่มานั่งอ่านบล๊อกอยู่ได้ ไปหาคอร์สภาษาอังกฤษเรียนเร็ว อิอิ

สวัสดีครับ

3. นายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง จำนวนผู้เข้าร่วมประชุม 447 คน ลงคะแนนไม่ไว้วางใจ 174 คน ลงคะแนนไว้วางใจ 246 คน งดออกเสียง 12 คน ไม่ลงคะแนน 15 คน
4. นายกษิต ภิรมย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ จำนวนผู้เข้าร่วมประชุม 446 คน ลงคะแนนไม่ไว้วางใจ 184 คน ลงคะแนนไว้วางใจ 237 คน งดออกเสียง 12 คน ไม่ลงคะแนน 13 คน

ประเทศไทยภายไต้การนำของ "นักการเมือง"

5. นายชวรัตน์ ชาญวีรกูล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจำนวนผู้เข้าร่วมประชุม 447 คน ลงคะแนนไม่ไว้วางใจ 167 คน ลงคะแนนไว้วางใจ 246 คน งดออกเสียง 20 คน ไม่ลงคะแนน 14 คน
6. นายบุญจง วงศ์ไตรรัตน์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย จำนวนผู้เข้าร่วมประชุม 447 คน ลงคะแนนไม่ไว้วางใจ 168 คน ลงคะแนนไว้วางใจ 246 คน งดออกเสียง 18 คน ไม่ลงคะแนน 15 คน

หลังจากเช็คข่าวผลการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลกรุงเทพ เอ้ย !!! รัฐบาลไทย

ส่งผลให้เห็นว่าการเมืองไม่มีใครถูกหรือผิดจริง ๆ มันอยู่ที่คนเลือกจะเชื่อมากกว่า ฝั่งที่รักฝ่ายหนึ่งก็ต่อว่าอีกฝ่ายหนึ่ง ทุกคนต่างยืนอยู่ในฝั่งที่ตัวเองชอบตัวเองรัก โดยพยายามมองข้ามเหตุผลต่าง ๆ อย่างเฉยเมย

ตัวผมเองนั้นไม่ได้อยู่ฝั่งเสื้อแดง ไม่ได้อยู่ฝั่งรัฐบาล และรู้สึกเสียใจกับการที่คนไทยด้วยกันต้องมา ฆ่ากันเอง

ถ้าให้พูดกันจริง ๆ แล้วผมไม่ชอบรัฐบาลนายอภิสิทธิ์เท่าไหร่นัก ผมว่ารัฐบาลนี้ได้เข้ามาบริหารประเทศแบบไม่สวยงามเอาเสียเลย แต่ผมจะทำอะไรได้มากกว่านี้เล่า เพราะผมเป็นแค่หนึ่งเสียงเล็ก ๆ ที่อยู่ในประเทศนี้ ..  เอาเถอะเมื่อคนส่วนใหญ่เค้าไว้วางใจพวกท่าน ผมก็จำเป็นต้องไว้วางใจพวกท่าน

แต่ตามธรรมชาติของเมืองไทยที่ไม่ชอบกินเนื้อแพะ แพะมีประโยชน์แค่เอามารับบาปดังนั้นผมคงต้องหาแพะสักหน่อย ให้ตัวเองมีที่ระบายอารมณ์ได้บ้าง ดังนั้นผมขอเอา ทหารและตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่ที่บริเวณที่ถูกระชับวงล้อมทั้งหมด รวมไปถึงผู้บังคับบัญชา และโรงเรียนที่สอนทหารตำรวจเหล่านี้มาด้วย ท่านสอนบุคคลากรออกมาได้  “ห่วย” และ “ไม่มีประสิทธิภาพ” ไม่คุ้มกับเงินภาษีที่ผมต้องเสียไป (ทำเป็นเล่นไปผมเสียภาษีทุกวัน ไอ้ Vat 7% นั่นล่ะ) จนจะตาย-่า ซื้อมาม่ากินยังต้องเสียภาษีให้ไปฝีกเหล่าตำรวจ ทหารไร้ประสิทธิภาพเหล่านี้

ทำงานกันประสาอะไร ตำรวจทหารหลายหมื่นคน หาตัวไอ้โม่ง ไอ้พวกชุดดำไม่กี่คนไม่ได้ ไร้น้ำยาสิ้นดี

ปล.อย่าไปคิดมากผมมีคีย์บอร์ด ก็พิมพ์ไปเรื่อย ก็บอกแล้วว่าพวกท่านเป็นแพะ

ทั้งแอบมอง สัมผัสจับต้อง สำหรับผมถ้าเป็นเมื่อก่อน MacBook Pro คงเป็นสิ่งที่เกินเอื้อม ขนาด PC ธรรมดาผมยังต้องปลอมตัวเป็น พนักงานส่งเอกสารอยู่ตั้งนานกว่าจะได้ใช้ดั่งใจหวัง แล้วจะนับประสาอะไรกับลูกคุณหนูอย่าง น้องแมค

หลังจากตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เพื่อเก็บหอมรอมริบเป็นทุนรอนไว้ตามฝัน สุดท้ายและท้ายสุดก็มีเงินพอที่สอยน้องแมคมาครอบครอง แต่กว่าจะได้มาผมก็ต้องสร้างเงื่อนไขและเหตุผลให้ตัวเองมากมายเพื่อที่จะได้ซื้อ ของราคาเท่านี้อย่างสบายใจ

มาดูเหตุผลของผมกันดีกว่า

1. ฝันของผมคือการท่องเที่ยว และ ทำเว็บไซต์ท่องเที่ยวกับทำเว็บไซต์ หาเงินต่าง ๆ เช่น Amazon,Adsense ไปด้วยระหว่างทางดังนั้นผมจำเป็นต้องมี โน๊ตบุ๊คดี ๆ สักตัวเอาไว้ใช้ยามอยู่ไกลบ้าน

2. เครื่อง PC ที่บ้านถึงแม้ว่ามันจะแรงสักเพียงไหนมันก็มีขีดจำกัดของมัน ต้องปรับปรุงและแก้ไขปัญหาให้มันอยู่เนือง ๆ

3. ผมทำงานด้าน ช่างซ่อม Computer มานานปีมีความจำเจที่ต้องซ่อมเครื่องลงวินโดว์วันล่ะ 10 ตัวขึ้นไป จนเริ่มเอียนกับวินโดว์เต็มที

4. ผมไม่อยากเป็นช่างแล้วผมอยากเป็น User เต็มตัวซะทีซึ่งมีคนบอกว่า Mac นี่ล่ะเหมาะกับ USER สุด ๆ ล่ะ

5. ถ้าผมยังคงใช้ PC ตัวเดิมเวลามีปัญหาผมก็ต้องแปลงร่างเป็นช่างเหมือนเดิม เพราะทำเองเป็นคงยกไปให้ใครซ่อมให้ไม่ลง แต่ในขณะเดียวกันถ้าผมใช้ MAC แล้วมีปัญหาขึ้นมาผมก็ส่ง ศูนย์และ แอคท่าเป็น USER ได้เต็มตัว

เมื่อนับข้อดีได้ 5 ข้อแล้วก็กำเงินสดครึ่งแสนไปซื้อที่ iStudio จ่ายเงินสดได้ลดอีก 1.5% 555 จะดีใจดีไหมเนี่ย

Canon 550D + Tamron 17-50 f2.8 AV F2.8 ISO 200

ตอนนี้ผมมี MacBook Pro 13″ เป็นของตัวเองและได้เปลี่ยนมาใช้มันทำงานอย่างสมบูรณ์ เสียอย่างเดียว จอมันเล็กไปนิดเวลาทำงานอยู่กับบ้าน ทางแก้คือซื้อจอเบิ้ม ๆ มาต่อใช้งาน ทีนี้ MacBook Pro ของผมก็กลายเป็นทั้ง Laptop และ Desktop  อย่างสมบูรณ์.

แต่เดี๋ยวก่อน !!! จอ LED 24″ Mac ราคา 32,000 บาท O_o ฝากไว้ก่อนเถอะ.. สรุปตอนนี้ใช้จอ 13″ ไปพลาง ๆ

ปล.เครื่องมือในการตามฝันตอนนี้ครบแล้ว

1. “ถุงเงิน” Mitsubishi Lancer 1.6 2007 สีดำ

2. “หนอนน้อย” Canon 550D + Lens Tamron 17-50 F2.8 (ยังไม่เคยเขียนถึงเลยกำลังลองใช้อยู่ รูปน้องแมคก็ใช้ตัวนี้ล่ะถ่าย)

3. “น้องแมค” MacBook Pro 13″

เตรียมพบกับ 76Dream.com เร็ว ๆ นี้ (แอบขายของ)

หลังจากอ่านหนังสือจบไปหนึ่งเล่ม และกำลังคืบหน้าเข้าสู่เล่มที่สอง ความคิดในจิตใจก็ทำให้อยู่เฉยไม่ได้ จำเป็นต้องลุกมาเขียนแปะไว้ในบล๊อกตัวเองเพื่อเป็นคำมั่นสัญญากับตัวเอง

ผมชอบอ่านหนังสือ ชอบทิ้งเวลาไปกับตัวหนังสือ เนื่องจากว่าหนังสือสามารถเรียกพลังทางความคิดที่ซ่อนเร้นในตัวผม ออกมาได้อย่างเหลือเฟือ

เรื่องที่จะเขียนในวันนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องความฝัน แต่ความฝันอันนี้กำลังจะเป็นความจริง มันจะเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล

ความฝันเล็ก ๆ จะเปลี่ยนรูปแบบการดำเนินชีวิต รูปแบบของความคิด และถ้าจะทำให้มันไม่ใช่ความฝัน ก็จำเป็นต้องสร้าง “วินัย” (ซึ่งชีวิตผมได้สัมผัสมันน้อยมาก) ให้กับตัวเอง

รูปแบบของความคิดและการกระทำที่ไม่เป็นแบบแผน ต้องถูกปรับออก ดำเนินชีวิตให้คล้ายคลึงกับสิ่งแวดล้อมรอบ ๆ ตัวให้มากขึ้น เปล่าผมไม่ได้เปลี่ยนความเป็นตัวเอง ผมไม่ได้ละทิ้งตัวตน ผมเพียงแต่ปรับตัวและยอมรับความเปลี่ยนแปลง เพื่อแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่ล้ำค่ากว่า เพื่อให้ชีวิตของผมนั้น “สมบูรณ์” จนกลับไปใช้ชีวิต ชุ่ย ๆ ไร้ระเบียบวินัยสบายๆ  อย่างที่ตัวเองชอบได้อีกครั้ง อย่างสบายใจ

สัญญากับตัวเองว่าต้องทำได้ ถ้าทำไม่ได้มันก็จะเป็นเพียงความเพ้อฝันบนคีย์บอร์ด ที่คนไร้น้ำยาคนหนึ่งคิดได้ตอนตีสอง ซึ่งผมคงไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นแน่

ผมสัญญา

ย้อนหลังกลับไปเมื่อครั้งเติิบโตและเริ่มทำงาน ความฝันอันดับต้น ๆ คือ อยากใช้ชีวิตแบบไม่ต้องทำงาน ท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ และหาอะไรทำที่ไม่ต้องอยู่กับที่ก็ทำได้ (เี่ราเคยแอบฝันว่าเราจะเป็นนักเขียนในนิตยสารท่องเที่ยว)

หลังจากเผชิญชีวิต และได้รู้จักการทำงาน การดิ้นรนหาเลี้ยงตัวเอง แข่งขันกันเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ความฝันที่ว่าเป็นอันต้องพับไป เนื่องจากสภาพแวดล้อม พื้นฐานชีวิต ไม่ได้เอื้ออำนวยขนาดนั้น

ก็ได้แต่มุ่งมั่นหาเงิน และแอบหาเวลาท่องเที่ยวต่างจังหวัดอยู่เสมอ ๆ มีบ้างจนบ้าง ก็มีความสุขที่ไ้ด้แอบทำตามความฝันเล็ก ๆ

จนเมื่อสองสามปีก่อน ได้รู้จักเพื่อนที่ทำงานหนึ่งคนเค้าคนนั้นชื่อ ฟอร์ด (อยากบอกอยากกล่าวถึงมัน) มันดันมาเล่าว่าพี่ชายมันไม่ได้ทำงานทำการอะไร อยู่บ้านเฉย ๆ แต่รักการถ่ายรูป ถ่ายเสร็จเอามาขายในอินเตอร์เน็ต มีรายได้ประมาณ 7,000 บาทต่อเดือน ประกอบกับอยู่ต่างจังหวัด จึงใช้ชีวิตสบาย ๆ

เชื่อไหมว่าเราอิจฉาชีวิตที่ได้เงินแค่ 7,000 เ้ป็นที่สุด (รู้สึกตอนนั้นเรามีรายได้ หมื่นกลาง ๆ) แอบฝันไว้ว่า จะไปใช้ชีวิตแบบนั้น และทดเอาไว้ในใจ

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี เราได้ดูหนังรัก โรแมนติกอีกเรื่องหนึ่งคือเรื่อง The Letter

The Letter สำหรับคนหลาย ๆ คนคงเป็นแค่หนังโรแมนติกที่เรียกน้ำตาใครหลายๆ คน แต่สำหรับเรา The Letter เป็นดั่งแรงบันดาลใจ

The Letter บอกเล่าเรื่องราวของคนสองคนที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว ต้น หนุ่มโสดผู้ใช้ชีวิตสบาย ๆ ไม่เร่งร้อน อยู่ภาคเหนือของประเทศไทย ดิว สาวโสดผู้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพ ต้องดิ้นรน นอนดึก ตื่นเช้า ต้นทำงานในโครงการหลวง ดูแลต้นไม้ ดิว ทำงานบริษัทเกี่ยวกับการพัฒนาเว็บไซต์ สองหนุ่มสาวได้พบเจอกันเมื่อยายของดิวเสียชีวิตลง ดิวจำเป็นต้องมาจัดการเรื่องบ้านของยายในภาคเหนือ (จังหวัดที่ต้นอยู่) ทั้งสองถูกใจกันตามครรลองของหนุ่มสาว แต่ด้วยระยะทางขวางกั้นทำให้ได้แค่โทรศัพท์หากันเท่านั้น เมื่อรูมเมทเพื่อนรักของดิวถูกฆาตกรรม โดยชายซึ่งพบกันทางอินเตอร์เน็ต ดิวตัดสินใจหันหลังให้เมืองกรุง เพื่อบรรเทาความเสียใจโดยไปอาศัยที่บ้านของยายในภาคเหนือ ต้นจึงมาคอยดูแล และสุดท้ายคนทั้งสองก็รักกันแต่งงานกัน

ต้นพบว่าตัวเองเป็นโรคร้าย จึุงเริ่มต้นเขียนจดหมายเพื่อส่งให้ดิวเผื่อว่าตัวเองไม่อยู่จากโลกนี้ไปแล้ว ดิวได้รับจดหมายจากต้นเป็นกำลังใจเสมอ ๆ แม้่ว่าต้นไม่อยู่แล้ว …

หนังเรื่องนี้มีจุดให้เราอิจฉาอยู่สองเรื่อง

1. เราอิจฉาต้นที่เค้าใช้ชีวิตสบาย ๆ อยู่ในที่อากาศดี ไม่เร่งร้อนมีความสุขกับชีวิต
2. เราอิจฉาดิวที่มีอาชีพที่น่าหลงไหล เนื่องจากว่าหลังจากที่ดิวย้ายมาอยู่บ้านยายแล้ว ยังคงได้ทำงานอยู่ที่เดิม โดยส่งงานทางอีเมล์ ใช้ิอินเตอร์เน็ตทำงาน

เมื่อเราดูหนังเรื่องนี้จบ เราได้ย้อนนึกถึงเรื่องราวของพี่ชายของเพื่อนเรา และชีวิตอันน่าอิจฉาของเค้า และได้อาฆาตแค้นต่อชีวิตที่น่าอิจฉาของคนสามคนและ บอกลากับความฝันของเราไป ด้วยการลงมือทำ สำหรับเราความฝันจะเป็นความฝันอยู่เรื่อย ๆ ตราบใดที่เราไม่ลงมือทำ เมื่อเราลงมือทำแล้วความฝันจะเริ่มเป็นความจริงทีละนิด

เราไม่เคยทิ้งความฝัน แต่เราพยายามทำฝันนั้นให้เป็นจริงต่างหาก

หลังจากนั้นเราเริ่มโหยหาชีวิตอิสระ โหยหาการจากลาชีวิตมนุษย์เงินเดือน เริ่มทำตัวอยู่นอกกรอบ ขวนขวายหาชีวิตที่ต้องการ แม้จะต้องเสียอะไรหลาย ๆ อย่างไป รวมถึงงานที่เรารัก เราก็ต้องแลกเพื่อออกก้าวเดิน

เราเริ่มศึกษาการทำเว็บไซต์ เริ่มศึกษาว่าเค้าหาเงินกันยังไงแบบที่ไม่ต้องอยู่กับที่ ทำงานที่ไหนก็ได้ที่ใจต้องการ  จนถึงวันนี้เราประสบความสำเร็จแล้ว เราไม่ต้องตอกบัตรทำงาน เราทำงานที่ไหนก็ได้ที่มีิอินเตอร์เน็ต เราสามารถใช้ชีวิตสบาย ๆ ไม่ต้องเร่งรีบอีกต่อไป

แต่เรายังคงต้องใช้ชีวิตอยู่ในเมือง อยู่ในที่ที่สังคมรอบข้่างเร่งรีบ แข่งขัน เราพึ่งเดินมาครึ่งทางของความฝัน แต่เราก็ได้เดินแล้ว เริ่มทำแล้ว และเราจะไม่หยุดจนกว่าเราจะหมดความฝัน เพราะฝันนั้นเป็นจริงแล้ว…

ปล.สำหรับหนังสือปกดำ ๆ ในรูปคือ สื่อนำทางอีกอย่างหนึ่งที่จะทำให้เรามีชีวิตที่คนอื่นแอบอิจฉา ฝากไว้ก่อนพี่ชายฟอร์ด

ตอนนี้อยากบอกว่าผมได้ทำลายความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไปหมดแล้ว และขอเรียกความมุ่งมั่นที่เคยมีกลับมา

และ,เลยถือโอกาสนี้ ลบบทความที่มันไม่เหมาะสมกับบล๊อกของผมออก

ทำไมบทความเหล่านั้นถึงไม่เหมาะสม ?

มันไม่เหมาะสมเพราะผมเป็นคนไม่ยอมแพ้ แล้วจะปล่อยความอ่อนแอออกมา ประจานตัวเองทำไม

และถ้าขืน ปล่อยมันไว้ก็ไม่ใช่บล๊อกนอทซ่าา นาซี

เอาล่ะมาต่อด้วยเป้าหมายของผมที่เคยโม้ไว้กันดีกว่า

เคยเล่าไปแล้ว ว่าเดือนธันวาคม 2552 ผมมีรายได้ราว ๆ 60,000 กว่าบาท หรือ $1,864 usd

เล่าต่อเลยว่า เป้าเดือนล่ะ 500,000 บาทสำหรับผมคงไม่ไกลเกินเอื้อม

เพราะว่าเดือน มกราคม 2553 ผมมีรายได้ประมาณ 106,000 บาท

และณ.วันที่เขียนบทความอยู่นี้ 7กุมภาพันธ์ 2553 เวลา 2:39 น. ตีสองกว่า ๆ ผมมีรายได้ไปแล้ว 50,589 บาท ยังเหลือเวลาอีก 21 วันเต็ม ๆ ที่ผมจะสามารถทำเงินได้ คิดว่าเดือนกุมภาพันธ์ น่าจะแตะ 200,000 บาท/เดือน

และในขณะนี้จิตใจที่อ่อนแอของผมได้ถูกทำลายไปแล้ว มันหมดไปในคืนเดียว ตอนนี้ผมมีพลังที่จะฝันและลงมือทำอีกแล้ว จะไม่มีอะไรมาฉุดผมได้อีก

รอก่อนนะ บ้านหลังล่ะ 2,000,000 กว่า รอก่อนนะ Mitsubishi Pajero Sport รอก่อนนะความฝัน เรากำลังเข้าไกล้เจ้าเข้าไปทุกที

ลาขาดกันทีกับความอ่อนแอ

นอทซ่าา

กบตัวที่สอง ก็พยายามปีนขึ้นไป สักพักฝูงกบก็ตะโกนอีกว่า มันยากเกินไป
ไม่มีใครทำได้หรอก ไม่นานกบตัวนั้นก็ตกลงมาอีก
จนถึงตัวที่ สาม สี่ ห้า ก็เป็นเช่นเดิม
จนถึงกบตัวที่สุดท้าย มันตั้งหน้าตั้งตาปีนขึ้นไปสูงขึ้นสูงขึ้น
ฝูงกบข้างล่างยังตะโกนเหมือนเช่นเดิมว่า ลงมาเถอะ ไม่มีใครทำได้หรอก
แต่กบตัวนี้ยังปีนขึ้นไปปีนขึ้นไป จนในที่สุดมันก็ปีนไปถึงยอดเสาได้

เพื่อนๆอยากรู้ไหมครับว่าทำไมกบตัวนี้ถึงสามารถปีนถึงยอดเสา
ไม่เหมือนกบที่ตกลงมาตัวแล้วตัวเล่า
ที่ปีนไปได้เพราะมันหูหนวกไม่ได้ยินเสียงที่เพื่อนพ้องกบตะโกนเรียกให้ลงมา

ผมเป็นกบตัวนั้น ผมหลับหูหลับตาปีน ๆ ๆ ๆ และก็ยังคงปีนขึ้นไปเรื่อย ๆ เพื่อหวังว่าสักวันจะถึงจุดหมายที่เราฝันไว้ คนรอบข้างต่างร้องเรียก และตะโกน แต่ด้วยนิสัยไม่ยอมแพ้ผมก็ปีนเรื่อยไป คนข้างกายถามว่าทำอะไร ผมก็ไม่ตอบตั้งหน้าตั้งตาปีนขึ้นไปเรื่อย ๆ

จนมาถึงวันนี้ ผมปีนขึ้นมาได้ครึ่งเสาแล้ว แต่อนิจา เมื่อผมมองกลับลงมา คนที่รักผม คนที่ผมรัก เค้าไม่ตะโกนคุยกับผมแล้ว บางคนเดินหนีจากผมไปแล้ว ผมอดถามตัวเองไม่ได้ว่า เมื่อผมถึงยอดบนสุดของเสา ผมจะเหลือใครอยู่เคียงข้างกายผมบ้างไหม

วันนี้ผมเศร้า เศร้าที่มุ่งแต่จะสร้างฝัน เศร้าที่ไม่เคยบอกใครเลยว่าผมคิดอะไร มันคือทิฐิมานะ โง่ ๆ ที่เป็นพลังส่งให้ผมสำเร็จ

แต่ความสำเร็จนั้นผมกลับต้องชื่นชมมันคนเดียวละหรือ แล้วผมจะมีความสุขไหม..

เมื่อผมจะไม่ได้บอก “รัก” ใครเลย

เลยเจียดเงินอันเล็กน้อยตัดสินใจว่าจะซื้อ Aircard เป็นของตัวเองสักอัน

และก็ลุยไปหาซื้อบวกหาข้อมูลในพื้นที่ แต่ผมกลับพบว่า

3G imobile TOT ใช้ได้เฉพาะ จังหวัดใหญ่ ๆ ได้แก่ กทมและปริมณฑล เชียงใหม่ ชลบุรี
3G truemove Dtac Ais ใช้ได้ แค่เชียงใหม่ ชลบุรี และกทม แถว ๆ เซ็นทรัลเวิร์ดเท่านั้น (เฮ้ยนี่มันเมืองหลวงนาเว้ย เมื่อวานผมคิดงี้ตอนถาม call center)
3G พนักงานตามศูนย์บริการที่ห้าง ยังมีความรู้เรื่องนี้น้อยมาก จนไม่สามารถตอบคำถามลูกค้าได้
3G คนที่ตอบได้ คือ Call Center

3G ยังแบ่งสัมปทานกันไม่ลงตัวเนื่องจากว่า มันเป็นผลประโยชน์ที่มหาศาลมากมาย คิดง่าย ๆ แค่คอมมิสชั่นที่ไ้ด้จากผู้รับเหมาติดตั้งก็สบายแล้ว
3G ผมยังไม่ได้ใช้ กล้ำกลืนใช้ เอจ อยู่ ดีกว่าไม่ได้เล่น

สุดท้าย ขอไว้อาลัยแด่ 3G เมืองไทยสามวิ