ตอนนี้อยากบอกว่าผมได้ทำลายความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไปหมดแล้ว และขอเรียกความมุ่งมั่นที่เคยมีกลับมา

และ,เลยถือโอกาสนี้ ลบบทความที่มันไม่เหมาะสมกับบล๊อกของผมออก

ทำไมบทความเหล่านั้นถึงไม่เหมาะสม ?

มันไม่เหมาะสมเพราะผมเป็นคนไม่ยอมแพ้ แล้วจะปล่อยความอ่อนแอออกมา ประจานตัวเองทำไม

และถ้าขืน ปล่อยมันไว้ก็ไม่ใช่บล๊อกนอทซ่าา นาซี

เอาล่ะมาต่อด้วยเป้าหมายของผมที่เคยโม้ไว้กันดีกว่า

เคยเล่าไปแล้ว ว่าเดือนธันวาคม 2552 ผมมีรายได้ราว ๆ 60,000 กว่าบาท หรือ $1,864 usd

เล่าต่อเลยว่า เป้าเดือนล่ะ 500,000 บาทสำหรับผมคงไม่ไกลเกินเอื้อม

เพราะว่าเดือน มกราคม 2553 ผมมีรายได้ประมาณ 106,000 บาท

และณ.วันที่เขียนบทความอยู่นี้ 7กุมภาพันธ์ 2553 เวลา 2:39 น. ตีสองกว่า ๆ ผมมีรายได้ไปแล้ว 50,589 บาท ยังเหลือเวลาอีก 21 วันเต็ม ๆ ที่ผมจะสามารถทำเงินได้ คิดว่าเดือนกุมภาพันธ์ น่าจะแตะ 200,000 บาท/เดือน

และในขณะนี้จิตใจที่อ่อนแอของผมได้ถูกทำลายไปแล้ว มันหมดไปในคืนเดียว ตอนนี้ผมมีพลังที่จะฝันและลงมือทำอีกแล้ว จะไม่มีอะไรมาฉุดผมได้อีก

รอก่อนนะ บ้านหลังล่ะ 2,000,000 กว่า รอก่อนนะ Mitsubishi Pajero Sport รอก่อนนะความฝัน เรากำลังเข้าไกล้เจ้าเข้าไปทุกที

ลาขาดกันทีกับความอ่อนแอ

นอทซ่าา

กบตัวที่สอง ก็พยายามปีนขึ้นไป สักพักฝูงกบก็ตะโกนอีกว่า มันยากเกินไป
ไม่มีใครทำได้หรอก ไม่นานกบตัวนั้นก็ตกลงมาอีก
จนถึงตัวที่ สาม สี่ ห้า ก็เป็นเช่นเดิม
จนถึงกบตัวที่สุดท้าย มันตั้งหน้าตั้งตาปีนขึ้นไปสูงขึ้นสูงขึ้น
ฝูงกบข้างล่างยังตะโกนเหมือนเช่นเดิมว่า ลงมาเถอะ ไม่มีใครทำได้หรอก
แต่กบตัวนี้ยังปีนขึ้นไปปีนขึ้นไป จนในที่สุดมันก็ปีนไปถึงยอดเสาได้

เพื่อนๆอยากรู้ไหมครับว่าทำไมกบตัวนี้ถึงสามารถปีนถึงยอดเสา
ไม่เหมือนกบที่ตกลงมาตัวแล้วตัวเล่า
ที่ปีนไปได้เพราะมันหูหนวกไม่ได้ยินเสียงที่เพื่อนพ้องกบตะโกนเรียกให้ลงมา

ผมเป็นกบตัวนั้น ผมหลับหูหลับตาปีน ๆ ๆ ๆ และก็ยังคงปีนขึ้นไปเรื่อย ๆ เพื่อหวังว่าสักวันจะถึงจุดหมายที่เราฝันไว้ คนรอบข้างต่างร้องเรียก และตะโกน แต่ด้วยนิสัยไม่ยอมแพ้ผมก็ปีนเรื่อยไป คนข้างกายถามว่าทำอะไร ผมก็ไม่ตอบตั้งหน้าตั้งตาปีนขึ้นไปเรื่อย ๆ

จนมาถึงวันนี้ ผมปีนขึ้นมาได้ครึ่งเสาแล้ว แต่อนิจา เมื่อผมมองกลับลงมา คนที่รักผม คนที่ผมรัก เค้าไม่ตะโกนคุยกับผมแล้ว บางคนเดินหนีจากผมไปแล้ว ผมอดถามตัวเองไม่ได้ว่า เมื่อผมถึงยอดบนสุดของเสา ผมจะเหลือใครอยู่เคียงข้างกายผมบ้างไหม

วันนี้ผมเศร้า เศร้าที่มุ่งแต่จะสร้างฝัน เศร้าที่ไม่เคยบอกใครเลยว่าผมคิดอะไร มันคือทิฐิมานะ โง่ ๆ ที่เป็นพลังส่งให้ผมสำเร็จ

แต่ความสำเร็จนั้นผมกลับต้องชื่นชมมันคนเดียวละหรือ แล้วผมจะมีความสุขไหม..

เมื่อผมจะไม่ได้บอก “รัก” ใครเลย

เลยเจียดเงินอันเล็กน้อยตัดสินใจว่าจะซื้อ Aircard เป็นของตัวเองสักอัน

และก็ลุยไปหาซื้อบวกหาข้อมูลในพื้นที่ แต่ผมกลับพบว่า

3G imobile TOT ใช้ได้เฉพาะ จังหวัดใหญ่ ๆ ได้แก่ กทมและปริมณฑล เชียงใหม่ ชลบุรี
3G truemove Dtac Ais ใช้ได้ แค่เชียงใหม่ ชลบุรี และกทม แถว ๆ เซ็นทรัลเวิร์ดเท่านั้น (เฮ้ยนี่มันเมืองหลวงนาเว้ย เมื่อวานผมคิดงี้ตอนถาม call center)
3G พนักงานตามศูนย์บริการที่ห้าง ยังมีความรู้เรื่องนี้น้อยมาก จนไม่สามารถตอบคำถามลูกค้าได้
3G คนที่ตอบได้ คือ Call Center

3G ยังแบ่งสัมปทานกันไม่ลงตัวเนื่องจากว่า มันเป็นผลประโยชน์ที่มหาศาลมากมาย คิดง่าย ๆ แค่คอมมิสชั่นที่ไ้ด้จากผู้รับเหมาติดตั้งก็สบายแล้ว
3G ผมยังไม่ได้ใช้ กล้ำกลืนใช้ เอจ อยู่ ดีกว่าไม่ได้เล่น

สุดท้าย ขอไว้อาลัยแด่ 3G เมืองไทยสามวิ

เพราะตอนนี้ ผมหาแนวทางของ Blog นี้เจอแล้ว มันคือ Blog ส่วนตัวโดยแท้ ผมจะเก็บบล๊อกนี้ไว้ระบายสิ่งต่าง ๆ ที่มันตกผลึกอยู่ในความคิด ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ อาถรรพ อาฆาต ของตัวเอง เอาไว้เขียนนั่นเขียนนี่ไปเรื่อย ไม่มีสาระ
ใครอยากหาสาระ ให้ไปที่อื่นเลยครับ ผมรับประกันว่าที่นี่ไม่มีแน่นอน
เอาล่ะโม้มานานแล้วมาเข้าหัวข้อเรื่องกันดีกว่า

เรื่องของเรื่องคือ ผมมีความฝันอยู่อย่างหนึ่ง เป็นความฝันเรื่องอนาคต ชีวิต อาชีพของผมเอง
ฝันนั้นก็คือ ผมอยากใช้ชีวิตอิสระ และมีเงินใช้ ท่องเที่ยวไปเรื่อย ไม่สนโลก ดูสังเกตุ ศึกษา เมืองไทยที่ผมรัก ไปแสวงหาความจริงใจ ผ่านคนไทย ในต่างจังหวัด ซึ่งมันคนหาได้ยากเต็มทีในเมืองที่มีแต่คนตอแหล ปลิ้นปล้อน หลอกลวง
ไปดูรอยยิ้ม การแบ่งปัน ใบหน้าที่แสดงความยินดีที่มีนักท่องเที่ยวมาเยือน
ผมบอกตรง ๆ ว่าผมรู้สึกดีใจทุกครั้งที่ผมได้ไปเยือนต่างจังหวัด และมีคนต่างจังหวัดออกมาต้อนรับ ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม จริงใจได้พูดคุย ได้สนทนากับเค้า

ตอนนี้ผมได้เข้าไกล้ความฝันนั้นเข้าไปอีกนิด เพราะงานที่ผมรัก และทำมันตอนนี้เริ่มออกดอกออกผลแล้ว ผมเริ่มมีรายได้เข้ามาบ้างโดยไม่้ต้องทำงานประจำ ไม่ต้องดูแลกิจการอันน่าเบื่อ ดังนั้นผมอยากทำอะไรผมก็จะทำ

ตอนนี้ผมอยู่ที่จังหวัดอุทัยธานี ผมมีภาระกิจที่ต้องพาแม่มาธุระส่วนตัว และรักษาตัวจากโรคอัมพฤกษ์ ที่แกเป็นอยู่ ผมเลยมีโอกาสได้ลองศึกษารูปแบบชีวิตที่ผมหลงไหลอย่างโงหัวไม่ขึ้น ทำให้ผมพบว่า ผมมีความสุข สบายใจ อย่างที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อน ได้เที่ยว ได้พูดคุย และได้ทำงานที่ผมรัก

อยากบอกว่าผมสุขใจนัก

เข้ามารายงานครับว่าวันที่ 31 ธันวาคม 2552 ผมผ่านเป้าหมายแรก 50,000 บาท/เดือนไปแล้ว รายได้ปัจจุบันอยู่ที่ 1,864 USD หรือ 61,510 บาท ต่อเดือน

เป้าหมายต่อไปก็ตามที่บอกไว้ในบทความก่อนหน้านี้คือ 500,000 บาทต่อเดือน หรือ 17,000 USD

มาดูกันว่าม่ายด้ายโม้ หรือ มันขี้โม้

บ้าน บ้าน บ้าน

Roadmap (O_o) นอทซ่าาO ขอบ้าด้วยคน 500 K ต่อเดือนน้อยกว่านี้ได้ไง

เอาครับเอาบิ๊วกำลังใจกันเข้าไป เห็นคุณตั้มทำ เลยจะเอาด้วยครับคอนเซ็ป เดียวกันเวลาเท่ากัน ดูสิว่ามันจะได้ไหม

มีคนบอกผมว่าอะไรที่มนุษย์คนอื่นทำได้เราก็ต้องทำได้ อีกอย่างจะได้มีคู่แข่งกัน ทำอะไรมันจะสนุกครับ

ผมเริ่ม 1 ธัีนวาคมครับ เวลา 3 เดือนเป๊ะ เท่าคุณตั้ม

ผม เริ่มหัดทำเว็บครั้งแรก วันที่ 20 เมษายน 2552 หลังจากนั้นก็ทุ่มเทสุดชีวิต เท่าที่จะทำได้ทั้งศึุกษาเรียนรู้ แต่ผมโชคดีที่พอเริ่มทำเว็บก็รู้จัก SEO เลย เลยไม่ค่อยหลงทางเท่าไร และอีกข้อดีครับ คือผมมีเพื่อนในวงการดี ๆ หลายท่าน และยังมีอีกเยอะ เลยเดินได้ไว

และ ณ.ปััจจุบัน ผมว่าผมพร้อมแล้วกับงานสายนี้ ผมมีรายได้จากการทำเว็บต่าง ๆ ไม่ว่าจะรับจ้าง Amazon Adsense ฯลฯ ที่ผ่านมาพอสมควร มีเครื่องมือ ประสบการณ์ ความรู้ในหัว หนังสือ อีบุ๊ค อีกนับไม่ถ้วนแล้วจะรออะไรเล่า อิอิ

เอาละ หมดช่วง Introduction แล้ว Start กันได้เลย

อ้างอิงบทความของตัวเองครับ ดังนี้

หลักการตั้งความหวัง และความฝัน

1. ตั้งเป้าหมาย ต้องคิดว่า อีก 3ปี 5 ปี 10ปี ข้างหน้าคุณจะทำอะไร จะเป็นอะไร คิดออกมาให้เป็นภาพเป็นตัวเลข จับต้องได้ ที่สำคัญ ต้องตั้งเป้าหมายให้ยาก จน “เกือบจะ” เอื้อมไม่ถึง..  อีกสามปี ผมจะมีบ้านราคา สองล้านกว่า ๆ ครับ ผมอยากมีบ้านเพราะไม่เคยมี แม้กระทั่งของพ่อแม่ ครับ พ่อแม่ และตัวผมไม่เคยมีบ้านเป็นของตัวเอง .. คุณเชื่อไหมล่ะ
2. ขนาดของเป้าหมาย ต้องไม่เล็ก หรือใหญ่เกินไป เช่น เป็นเจ้าของร้านเกมอยู่แล้วตั้งเป้าหมายว่า จะเป็นเจ้าของร้านเกมร้านที่สองสามสี่ อันนี้มันเล็กไป ไม่ก้าวหน้าสำเร็จ ง่าย มันก็ไม่ต้องพยายาม เป้าหมายอยากเป็นนายก มันก็ใหญ่ไป ทำยากทำให้ท้อ ขนาดของเป้าหมายที่ดี คือเป้าหมายที่เป็นไปได้แต่ยากจนเกือบเอื้อมไม่ถึง อย่างที่บอกครับ อีกสามปี มีบ้าน หลังล่ะสองล้านกว่า มันใหญ่เกินตัวสำหรับคนอย่างผมแล้ว
3. ขนาดของเป้าหมายและเวลา ต้องสัมพันธ์กัน เป้าหมายใหญ่ ต้องใช่้เวลานาน เป้าหมายเล็กลงก็กำหนดเวลาให้น้อยลง เป้าหมายใหญ่คือ บ้านภายในสามปี เป้าหมายเล็กคือ เดือนล่ะ 500,000 ( ห้าแสนบาทต่อเดือน) ภายในไตรมาสแรกของปี 2553 หรือเดือนมีนาคมนั่นเอง
4. ประกาศให้โลกรับรู้ เมื่อตั้งเป้าหมายแล้ว ต้องประกาศให้โลกรู้ เพื่อกดดันตัวเองไม่ให้เลิก เพราะกลัวไม่สำเร็จจะเป็นคนขี้โม้ ประกาศอยู่ตอนนี้ล่ะครับ หลายที่ด้วย
5. หาวิธีปฏิบัติ ที่จะนำไปสู่เป้าหมาย  ดูวิธีที่จะพาเราไปสู่เป้าหมายที่ดีที่สุด ใช้เวลาน้อยที่สุด เหมาะกับเรามากที่สุด มีความเป็นไปได้ชัดเจนที่สุด วิธีปฎิบัติ คือทำงานผ่านอินเตอร์เน็ต ด้วยความรู้ความสามารถที่มีทั้งหมด บวกกับเครื่องมือที่ได้สะสม และซื้อมา ตอนนี้ผมพร้อมแล้ว
6. ลงมือปฏิบัติ ทันที เดี๋ยวนี้ เมื่อได้วิธีแล้วให้ตัดสินใจลงมือทำทันที ทำเดี๋ยวนี้เลย now
7. อย่าหยุดโดยเด็ดขาด เดินหน้าสู่เป้าหมายให้เต็มสูบ ต่อเนื่อง ไม่หยุด จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย ไม่สำเร็จไม่เลิก

มาติดตามกันดีกว่าว่าจะโม้หรือไม่ หุหุ

สำหรับนักร้องเพลงชาวอีสานคนนี้ ปอยฝ้าย มาลัยพร เค้าไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยสักครั้งเดียว ไม่จำเป็นต้องมีอะไรมาก ใส่อารมณ์ขันเข้าไปในเพลง แสดงตัวตนของตัวเองออกมา ตัวตนของการเป็นตลกของวงหมอลำ ไม่จำเป็นต้องหล่อ ไม่ต้องล่ำ ไม่ต้องเกาหลีก็ทำให้เราประทับใจได้

เริ่มตั้งแต่ตลกอกหัก กระเทยประท้วง มันต้องถอน และล่าสุด มักแล้วครับ เค้าเคยทำให้คุณผิดหวังไหม ถ้าต้องการความสนุกสนาน ความเพลิดเพลิน แต่สำหรับผมแล้วเค้าไม่เ่คยสักครั้งเดียว ที่จะทำให้ผมผิดหวัง แถมยังทำให้ผมดิ้นรนไปหาเพลงเค้ามาฟังให้ได้ ทั้งที่ผมไม่ใช่คนอีสาน

อยากแบ่งปันความสนุก ความม่วน อยากบอกว่าผู้ชายคนนี้สุดยอดครับ ปอยฝ้าย มาลัยพร มักแล้วครับ ไปฟังกัน ผมเดาว่าคุณต้องฟังสองรอบ ทั้ง ๆ ที่คุณชอบ The Beatles

ไม่มีอะไรครับคือตอนนี้ผมเริ่มมีแพลนให้ตัวเองแบบเป็นเรื่องเป็นราว พร้อมเครื่องมือในการทำงาน เวลา และมันสมอง ครบแล้วทีนี้ก็เหลือเดินให้ถึงเป้าหมาย โดยผมเริ่มสตาร์ทสิ้นเดือนนี้ คือ 30 พฤศจิกายน 2552 และจะเริ่มมีรายได้วันล่ะ 50US ดอลล่า หรือประมาณ 1,500 บาทภายในสิ้นเดือน มกราคมครับ ดังนั้นเดือนกถมภาพันธ์ ผมจะมีรายได้เดือนละอย่างต่ำ 50,000 บาทแล้ว เหลือเวลา อีก 60 วัน โอ้พระเจ้าจะทำทันไหมนี่

เป้าหมาย 50,000/เดือน

จากการที่ตั้งท่าร่างแผนว่าจะทำยังงั้นอย่างงี้มานาน สรุปว่าการร่างแผนคือตัวถ่วงอย่างนึงของผมไปซะแล้ว

มีคนบอกผมว่าทุกครั้งที่คุณวางแผน เท่ากับว่าคุณลดระยะเวลาในการเดินลงไปได้ครึ่งหนึ่ง ไม่ต้องอ้อม ไม่ต้องย้อน แต่มันใช้ไม่ได้กับผม

จากที่ทดสอบทำอะไรตามแผนมักจะช้าและไม่ทันกิน อืดอาดมัวแต่วางแผน ไม่สำเร็จสักที

แต่ตอนนี้ผมฉีกแผนทิ้งไปแล้วทำอะไรตามสัญชาติญาณล้วน ๆ สบายใจดี นึกอะไรได้ก็ทำ กลายเป็นว่าเวลาวางแผนทำงานได้แค่วันละ ห้า หกชั่วโมง แต่เวลาไม่วางแผน ทำงานได้วันล่ะ สิบห้าชั่วโมงขึ้นไป

เอาล่ะเสียเวลามามากแล้ว พุ่งชนเป้าหมายกันดีกว่า ..

สภ.พระประแดง

สภ.พระประแดงอีกแล้ว เมื่อวานนี้ (19 พฤจิกายน 2552 )เวลาประมาณ สี่โมงเย็นผมได้รับโทรศํพท์จากเพื่อนในชมรมว่าถูก หมานำจับ พร้อมตำรวจเลว ๆ จากสภ.พระประแดง เข้าตรวจค้นในร้านโดยไม่มีหมายศาล ไม่มีบัตรตำรวจ ไม่มีการแสดงตัวใด ๆ ทั้งสิ้น และตรวจพบสื่อลามก กับ MP3 และได้ยกเครื่องในร้านไปที่ สภ.พระประแดงแล้ว เจ้าของร้านกำลังตามไป

ผมจึงรีบไปช่วยเพื่อนผมในทันที เพื่อนผมเหล่านั้น (ทั้งหมด 3 ร้าน) เป็นร้านในชมรมซึ่งได้ทำตามกฏหมายทุกข้อที่ออกมาบังคับใช้ร้านเกม ผมจึงอนุโลมไปว่าทั้งหมดทำมาหากินอย่างสุจริต เท่าที่ประชาชนไทยทำได้คนนึง

เมื่อไปถึงบริเ้วณ สภ.พระประแดงพบว่าร้านที่ถูกจับมามีในชมรมจำนวน 2 ร้าน และเป็นร้านน้องของกรรมการชมรมอีก 1 ร้าน รวมเป็นสามร้าน เครื่องถูกยกมาทั้งหมด 7 เครื่อง เป็นคดีสื่อลามก 1 เครื่องและเอ็มพีสาม หกเครื่อง ซึ่งหมานำจับชุดนี้เค้ารู้จักกันทั่วทั้งอินเตอร์เน็ตแล้ว ว่ามีพฤติการยัดไฟล์ละเมิดลิขสิทธิ์ และพาเจ้าของร้านไปนั่งข่มขู่รีดไถเงินที่ข้างโรงพัก โดยมีตำรวจเหี้ย ๆ คอยช่วยเป็นคนนำไปจับ ซึ่งวันนี้คือตำรวจจาก สภ.พระประแดง

หลังจากที่ผมไปถึงแล้วพบว่า เครื่องไม่ได้ถูกนำเข้าโรงพัก แต่ถูกคลุมอยู่ท้ายรถกระบะที่จอดอยู่หน้า สภ.พระประแดง และตำรวจที่นำไปจับนั้น ตั้งโต๊ะพับ และ เก้าอี้พลาสติืก คอยการเจรจาของหมานำจับนำโดย นายมงคล อยูู่ที่ร้านอาหารข้าง สภ.พระประแดง โดยมีการนำ NoteBook และ Printer ไปพิมพ์สำนวนบันทึกการจับกุมที่โรงอาหารข้าง สภ.พระประแดง นั่นเองผมจึงได้ติดต่อไปทาง ส.ส.ประชา ประสพดี และท่านส.ส. ได้ประสานงานคุณติ๋วมาช่วยเหลือพวกเรา ในการโดนข่มขู่รีดไถในครั้งนี้ สรุปสุดท้าย คือร้านในชมรมโดนรีดไถไปเป็นจำนวนเงิน 18,000 บาท และร้านน้องกรรมการที่ไม่ได้อยู่ในชมรมโดนไปจำนวน 20,000 บาท โดยที่ไม่มีใครช่วยได้เลยจริง ๆ

เหตุการณ์ครั้งนี้ผมต้องยอมให้เพื่อนพ้องของผมโดนจับเนื่องจากว่า เค้าผิดจริง ครับ ผมไม่ตะแบงว่าเค้าไม่ได้ทำผิด แต่วิธีการที่มันจับกันนั้นมันผิดทั้งที่เป็นตำรวจ ไม่รู้ว่ตำรวจ สภ.พระประแดงไม่ได้อ่านกฏหมายวิธีประมวลความอาญาหรืออย่างไร หรือมันจับฉลากมา

การนำจับครั้งนี้ผิดวิธีคือ

1. ไม่มีการแจ้งความและสอบสวนโดยร้อยเวร สภ.พระประแดงก่อน
2. ไม่มีการขอหมายศาลในการเข้าตรวจค้น (โดยมันบอกว่าไม่ได้ตรวจค้น แค่เข้าไปตรวจความเรียบร้อย ผมเลยอยากถามว่าไอ้ที่พวกมึงไป ใช้ฟีเจอร์ Search ในWindows ของเจ้าของร้านเค้าไม่เรียกตรวจค้นหรือว่ะ)
3. ในการเข้าตรวจค้นไม่มีการแสดงบัตรใด ๆ ทั้งสิ้น
4. ในการจับกุมและเจรจาเรียกเงิน ไม่มีนายตำรวจสัญญาบัตรของสภ.พระประแดงนายไหนเสนอหน้ามาให้ผมเห็นเลยจริง ๆ พอถามถึงร้อยเวรเค้าบอกออกเวรไปตอนสี่โมงเย็น (แต่พวกมึงไถกูยัดสามทุ่ม)

และการถูกจับครั้งนี้ร้านในชมรมผิดคือ

1. มีหนังโป๊ 1 เรื่องถ้วนในเครื่อง (เป็นของเก่าตั้งแต่ปี 51 ซึ่งน้องเจ้าของร้านบอกว่าไม่รู้มาอยู่ได้ไง )
2. อีกร้านมี MP3 อันนี้น้องเค้าบอกเอาไว้ฟังเอง

จริง ๆ ผมน่าจะต่อสู้ให้มันถึงชั้นศาล ซึ่งในกรณีนี้มันหลุดอยู่แล้วทั้งสองคดี และสามารถฟ้องกลับไอ้หมากลุ่มนี้ บวกตำรวจ สภ.พระประแดงที่นำกำลังไปจับด้วย แต่ผมไม่ใช่เจ้าทุกข์และ เจ้าของร้านทั้งสองร้านนั้น ก็ไม่อยากเสียเวลา เราเลยต่อรองให้มันยอมไถน้อยที่สุด ทำได้เท่านั้นเอง

เรื่องนี้ที่ผมเอามาเขียนเนื่องจากว่าพวกผมโดนตำรวจ สภ.พระประแดงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เรื่องการหากินของหมาในพื้นที่สภ.พระประแดงมาแล้วหลายครั้ง และผมได้เขียนไว้ใน Blog นี้แล้วสองบทความคือ เรื่องความชัดเจนในการนำจับลิขสิทธิ์ และ สังคมไทยสวรรค์ของมิจฉาชีพ ซึ่งทั้งสองบทความมีข้อกฏหมายต่าง ๆ พร้อม และผมได้ทำเว็บนี้ติดอันดับการค้นหาของ google.co.th ในอันดับที่สอง รองจาก เว็บของ สภ.พระประแดงเอง ซึ่งถ้าตำรวจ สภ.พระประแดง ในที่นี้ผมรวมถึง ผู้กำกับสภ.พระประแดงด้วยใช้คอมพิวเตอร์ และ Google เป็นคงจะได้อ่านบทความแล้ว (ถ้าใช้เป็นนะ) แต่ทำไมมันถึงไม่ได้รับการแก้ไขใด ๆ เลย ไม่ได้รับการเหลียวแล สุจริตชนกลับถูกตำรวจ กับ หมานำจับรังแกอยู่เรื่อยไป ทำไม

สุดท้ายนี้ ผมขอฝากถึงผู้กับกับ สภ.พระประแดง พ.ต.อ สมชัย อินตาพวง กรุณาช่วยอบรมตำรวจลูกน้องของท่านใน สภ.พระประแดง ด้วยว่าการทำงานควรทำอย่างไรและปฏิบัติให้ถูกวิธี หรือจะส่งไปเรียนในโรงเรียนนายร้อยอีกสักสี่ปีจะดีมาก ซึ่งก็คงสอบตกกันหมดเพราะลืมไปแล้วว่าทำถูกทำยังไง และให้ท่านเดินออกมาที่ร้านอาหารข้าง ๆ สภ.พระประแดงหน่อย ตรงนั้นเค้ามีกิจกรรมรีดไถคนบริสุทธิ์อยู่

ฝากด้วยครับ ท่าน “ผู้กำกับ” สภ.พระประแดง