กำลังใจที่ไม่มีใครรู้
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมอยู่ในวงการคอมพิวเตอร์มานานล่ะ แต่เป็นสายมั่ว เอ้ย สายช่าง คือบริษัทที่ผมเคยทำ จะเป็นบริษัทประเภทที่เป็นเอาส์ซอร์ส ให้บริษัืทใหญ่ ๆ อ่ะครับ ประมาณว่าเค้าโทรมาเรียกเราก็ไป แล้วทำ ๆ อยู่ผมเกิดเบื่อขึ้นมาซะงั้น คือรู้สึกว่าสายช่างมันช่างตันเสียนี่กระไร อย่ากระนั้นเลยเราออกมาหาอะไรใหม่ ๆทำดีกว่า คลำไปคลำมาอยู่หลายเดือนครับ หาอะไรไม่เจอครับ ไม่รู้จะทำอะไรดี คิดไปคิดมา ถอยออกมายืนข้างนอก แล้วมองกลับไปดูตัวเองจนค้นพบ
และแล้วในที่สุดก็รู้ว่างานที่่จะทำให้อยู่ได้ แล้วใช้ชีวิตแบบมีความสุขไปด้วยนั้นมีอยู่อย่างเดียว อย่างเดียวจริง ๆ คืองานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ทั้งหลาย แต่ก็อีกนั่นล่ะเบื่องานช่างแล้วนี่ ทำไงดีล่ะ อืมๆ
โฟกัส ครับ โฟกัสงานไปที่คอมพิวเตอร์แล้วลองแยก ๆ ออกมาหลาย ๆ อย่าง โปรแำกรมเมอร์นี่เป็นไม่ได้แน่นอน แล้วอีกอย่างก็มีความฝันในชีวิตไว้ว่่าอยากหยุดทำงานตอนอายุ 45 แล้ว เที่ยว ๆ อย่างเดียว งานที่ตอบโจทย์ที่ตัวเองถามมาได้ทั้งหมดคือการทำเว็บไซต์ แล้วทำให้มันดังให้มันเลี้ยงตัวเองได้ คงต้องเป็นเว็บเกี่ยวกับการท่องเที่ยว เพื่อที่จะได้เที่ยวไป ทำงานไปได้ เหมือนเป็นนักเขียนอิสระ ที่มีเว็บตัวเองเป็นคนจ้าง จริง ๆ ผมมีเว็บตัวอย่างที่ผมมองแล้วมันใช่อยู่เว็บหนึ่ง เว็บนี้เลยครับ http://www.moohin.com [...]
กลับมาแหล่ว ๆ
เงียบหายไปหลายวัน หลังจากยุ่ง ๆ กับการเปลี่ยน ชื่อโดเมนทำให้ ฐานข้อมูลเก่าหายไปด้วยรวมไปถึงเว็บ ชมรมฯ ด้วย เบื่อหลาย ๆไหนจะเรื่องกะตังค์ที่มีปัญหาเข้า ๆออก ๆ อยู่ในกระเป๋าเก่า ๆ ตอนนี้มันเป็นเวลาจบ เรื่องหนึ่ง และก็กำลังขึ้นอีกเรื่องหนึ่งตอนนี้เหนื่อยมากเลย นั่งอยู่เฉย ๆก็ถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว สุดยอดครับหาสมาธิไม่เจอมัน แกว่งไปหมด ก็ได้แต่เข้ามาบ่น ๆๆ แล้วก็ต้องมานั่งหาวิธีแก้กันไปไม่รู้ทำไงเหมือนกัน คนอย่างเรามันไม่มีสิทธิ์ถอยกับอะไรอยู่แล้วครับ ก็ได้แต่บ่นคงต้องสู้ต่อไป เรื่องเว็บชมรมหลัก ๆ ก็จะทำให้มันเรียบร้อยภายในสองวันเหนื่อยเต็มทีแล้วกับการทำเว็บ ไม่เสร็จสักทีจริง ๆ มันควรจะอยู่ในช่วงโปรโทตเว็บแล้วก็ยังไม่ได้ทำ เฮ้อ!! จนกว่าจะพบกันใหม่ ลาครับ เฮ้อ!!
ปล.คนอ่านอย่ามาเหนื่อยตามผมนา