เรื่องโดย เช้าชา… เย็นชา… แห่ง Exteen Blog

ความทรงจำในวัยเยาว์ กับ ร้านเช่าเกม

ครั้งแรกที่ได้เข้าไปใช้บริการ ร้านเช่าเกม ก็จำได้ว่าเป็นช่วงที่เรายังเรียนอยู่ชั้นประถมต้น

ร้านนี้ก็เป็นร้านเล็กๆของเพื่อนพ่อ ในร้านก็มีเครื่องฟามิคอมซึ่งถือว่าเป็นเครื่องเล่นเกมตัวใหม่ล่าสุดในตอนนั้นเลยทีเดียว

ราคาให้เช่าก็สมราคาเครื่องเกมออกใหม่นั่นคือชั่วโมงละ60บาท(นาทีละ1บาท)

สามารถเปลี่ยนเกมได้ตลอด แต่ต้องบอกเจ้าของร้านให้มาเปลี่ยน เพราะเจ้าของร้านขยัน55555555555

จำได้ว่าเกมแรกที่เช่าเล่นคือเกมROCK MAN1 ซึ่งเพิ่งออกในตอนนั้น

ที่เลือกเกมนี้มาเล่น เพราะว่าหน้าปกเกมมันเป็นตัวการ์ตูนที่ดูสวยงาม สะดุดตา

พ่อให้ตังค์เช่าเล่นแค่ครึ่งชั่วโมง ก็เลยเล่นไปได้ไม่ถึงไหน

แต่… สิ่งที่จำได้ขึ้นใจในตอนนั้นก็คือ  จะมีเด็กที่โตกว่าเดินเข้ามาแล้วบอกว่า…

“มา… เดี๋ยวพี่ผ่านตรงนี้ให้” จากนั้นก็แย่งเอาคอนโทลเลอร์ไปจากมือ

และ… มันก็ตายในจุดเดียวกับที่เราตายเดี๊ยะ…orz

จากนั้นเค้าก็เดินผ่านไปกับสายลม…(ฟิววววววววววว…)

ตรงนี้จำได้ว่าเล่นครั้งแรก ตกลงไปเป็นใบไม้ร่วงorz

หลังจากการเช่าเล่นเกมครั้งแรก ก็ไม่ได้รู้สึกประทับใจอะไรมากนัก

เพราะที่บ้านก็มีเครื่องอาตาริ บวกกับกระแสเครื่องเกมคอนโซล ที่ยังไม่บูมมากในบ้านเรา

ในตอนนั้น เกมกด* เป็นที่นิยมกว่า เนื่องจากมันดูไฮเทค และยังสามารถพกพาไปอวดเพื่อนๆได้

*เกมกด

มันคือเกมพกพา คล้ายๆพวกเกมบอย แต่จะไม่สามารถเปลี่ยนเกมได้

เกมกดนั้นหากว่ามีหน้าจอพับได้หลายชั้น หรือ มีดีไซน์แปลกๆ หรือมีสีสวยงาม ก็จะยิ่งแพง

สเปซดีเฟนเดอร์(ชื่อเกมคุ้นๆเน๊อะ555555) ตัวนี้เป็นเกมกดขนาดใหญ่  ราคาก็7980เยน

อันนี้ก็ ออยพานิค ผลิตโดยนินเทนโด ปี1982 เป็นแบบ2หน้า มีสีแล้วเช่นกัน ดูไปก็คล้ายๆเครื่องเกมเจนปัจจุบันเครื่องนึงนะเนี่ย 5555555(จอล่างทัชสกรีนไม่ได้นะ) ราคาก็6000เยน

ด้วยความนิยมของเกมกดทำให้ยุคนั้นผู้ใหญ่เรียกเครื่องเกมทุกชนิดว่า “เกมกด” หมด

หลังจากที่ได้ใช้บริการในร้านเกมเป็นครั้งแรก

ก็ไม่ค่อยได้ไปใช้บริการร้านเกมเท่าไหร่ จะไปก็ต่อเมื่อเพื่อนชวนไปซึ่งจริงๆแล้วมันเป็นการหาเรื่องออกไปปั่นจักรยาน เล่นด้วย เนื่องจากตัวร้านเกมอยู่ห่างจากบ้านพอสมควรเลย

ต่อมาเนื่องจากผลการเรียนออกมาดี ขึ้นเรื่อยๆ(ติดTOP1ใน5ทุกวิชา)

พ่อก็เลยซื้อเครื่องฟามิคอมมาให้เล่นที่บ้าน ทำให้ไม่ได้ใช้บริการที่ร้านเกมไปพักใหญ่ๆก็ชวนเพื่อน ชวนฝูงมานั่งเล่นกัน

จนกระทั่ง…

ร้านเกมเจ้าประจำย้ายสถานที่ ไปตั้งที่ด้านบนชั้น2ของร้านเช่าวีดีโอซึ่งเป็นร้านที่เราไปเช่าหนังดูเป็นประจำ

สถานที่ก็กว้างขวางขึ้นแถมติดแอร์เย็นสบายอีกต่างหาก

ก็เลยได้มีโอกาศแว่บๆไปเล่นบ่อยขึ้น เพราะมีข้ออ้างว่าไปเช่าวีดีโอ555555555

แต่ความเทพของร้านนี้ คือ การอัพเดทเกมใหม่เร็วมากๆ

ทำให้บางครั้งก็ต้องมานั่งเล่นเกมใหม่ๆจากที่นี่ ถ้ามีเกมไหนที่เล่นแล้วถูกใจก็จะเอาตลับเกมที่บ้านไปเทอร์นในร้านขายตลับเกม (และโดนกดราคามหาโหด…orz)

เกมส่วนใหญ่ที่เช่ามาเล่นก็จะเป็นพวกเกมที่เล่นได้2คนพร้อมกัน จะได้มีคนแชร์ค่าเวลา หรือไม่ก็เล่นเกมที่มีการแข่งกัน ใครแพ้ก็จ่ายค่าเช่าเวลาไป

ยุคเฟื่องฟูของเกมคอนโซล+ร้านเกม

ในตอนนั้นเกมคอนโซลเริ่มเป็นที่แพร่หลายแล้ว เด็กๆก็รู้จักเครื่องเกมบ้านมากขึ้น

จำได้ว่าในช่วงนั้นร้านเช่าเกมผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด เนื่องจากเด็กที่เข้ามาใช้บริการมีเยอะมากขึ้นจนหลายๆคนคิดว่าคุ้มค่าที่จะ เสี่ยงกับการถูกจับ

เมื่อมีการแข่งขันเยอะขึ้น ร้านที่เราไปเล่นประจำก็เลยต้องใช้ “ความใหม่” กว่าร้านอื่นๆเป็นจุดแข็ง

ทำให้คนใช้บริการร้านเกมอย่างเราพลอยได้อนิสงค์ในการได้เล่นเกมเครื่องใหม่ๆเร็วขึ้นตามไปด้วย

เมก้าไดร์ฟ

ที่ร้านเอาเข้ามาทีเดียว4เครื่อง ค่าเช่าถ้าจำไม่ผิดก็ชั่วโมงละ40บาท

โดยส่วนตัวแล้วเราไม่ค่อยชอบเกมเครื่องเมก้าไดร์ฟเท่าไหร่ เพราะปุ่มทิศทางมันต่างจากเครื่องฟามิคอมทำให้เล่นไม่ค่อยถนัด

เลยไม่ค่อยจะได้เช่าเล่นเมก้าไดร์ฟเท่าไหร่

แต่เพราะพอเครื่องเมก้าไดร์ฟเข้ามา ทำให้ได้เล่นฟามิคอมในราคาที่ถูกขึ้น

ซุปเปอร์ฟามิคอม

เครื่องนี้เข้ามาพร้อมกับความทุ่มทุนสร้างสุดๆของเจ้าของร้าน ด้วยการเอามาติดตั้งพร้อมกับทีวีจอใหญ่ยักษ์

เรียกว่าดูกันเต็มๆตา แถมราคาก็ยัง40บาทเท่ากับตอนเมก้าไดร์ฟมาใหม่ๆ ส่วนเมก้าไดร์ฟกับฟามิคอมก็ลดราคาลงไปอีก

จำได้ว่าตอนเช่าเล่นเกมอุลตร้าแมนแล้วรู้สึกว่า โอวววววว ไอ้เครื่องนี้ทำไมมันอลังการจังฟระ *W*

(เก็บคะแนนพลาดตรงเจ้าบัลตั้นไปหน่อย เลยอดเล่นมุขป๊อกเก้าเลย… orz)

ซุปเปอร์โรบอทภาคแรกที่ได้เล่น *W* (แต่ยุคนั้นเกมนี้คนไม่ได้เล่นแพร่หลายเหมือนตอนนี้หรอกนะ)

เพราะว่าซุปเปอร์ฟามิคอมมีเกมโดนใจเยอะ ก็เลยตัดสินใจเก็บเงินซื้อมาเล่นเองที่บ้านเลย

เนโอจีโอ

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เกมอาเขตเริ่มเบ่งบาน ที่ร้านก็เลยเอาเนโอจีโอเข้ามา ราคาค่าเช่าก็แพงอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าเทียบกับไปเล่นในตู้ ก็น่าจะช่วยให้มีโอกาศฝึกได้ดีกว่า

เกมที่เล่นส่วนใหญ่ก็แน่นอน ต้องเป็นเกมแนวไฟท์ติ้งอยู่แล้ว

เพลย์สเตชั่น

ทางร้านเอาเข้ามาเร็วมากๆ+จอยโยก2อัน เพื่อไว้เล่นโทชินเดน โดยเฉพาะ(มั๊ง)

ค่าเช่าก็ชั่วโมงละ60 ถ้าเช่าเล่นในห้างก็ต่อแถวยาวเหยียดค่าเช่าชั่วโมงละ120

หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้เช่าเกมในร้านเกมบ่อยเหมือนเมื่อก่อน เนื่องจากต้องไปทำงาน…

แต่ก็มีโอกาศได้เล่นเกมอาเขตบ่อยขึ้น เนื่องจากใช้เวลาไม่มาก และใช้เงินแค่5บาท 10บาทก็เล่นได้

บรรยากาศในร้านเช่าเกม

วันเสาร์-อาทิตย์ก็จะเป็นแหล่งรวมเกรียน(หัว) ก็จะมีตั้งแต่เด็กประถมยันมัธยม บางทีก็มีเด็กโตมาเล่นบ้าง

ระหว่างที่รอก็จะมีแมลงโม้บินว่อนไปทั่วร้าน ทั้งเรื่องเกม การ์ตูน

หรือบางทีก็เอาหนังสือเกม หนังสือการ์ตูน มาแลกกันอ่านระหว่างรอคิว

เสียงที่เราจะได้ยินเป็นประจำในร้านก็คือ “เอ้า…โต๊ะXXX หมดเวลาแล้วครับ ต่อมั๊ยครับ”

เด็กที่เล่นกำลังติดลมอยู่ก็จะ  “อ๊ะ… หมดเวลาแล้วเหรอ เร็วจัง”

หรือเด็กที่เล่นเกมภาษาอยู่ก็จะบอกว่า “แป๊บ…เฮีย ขอเซฟก่อน”  เจ้าของร้านก็จะบอกว่า “ได้ครับ แต่เร็วๆหน่อย เพราะคนอื่นรออยู่”

คนเล่นบางคนก็ออกแนวกวนนิดๆ คือมีอยู่50บาท แทนที่จะบอกว่าเล่น50บาท แต่มันเล่นทีละ10บาท เพื่อจะต่อเวลา5รอบ คนรอก็ลุ้นแล้วลุ้นอีกว่า เมื่อไหร่มันจะไปซะทีฟระ… orz

เด็กนรกมาลบเซฟเกมภาษา

อันนี้ถือเป็นเรื่องเลวร้ายมาก จนตอนหลังนี่มีการจ่ายเงินจองตลับที่จะเล่น จองสล็อตเซฟกันเลย

ร้านเช่าเกมก็เป็นทางเลือกหนึ่งของการได้เล่นเกม โดยที่ไม่ต้องใช้เงินซื้อเครื่องเล่นเกมทั้งเครื่อง

ก็สามารถได้สัมพัสกับเกมมากมายได้

ในยุคปัจจุบัน นักเล่นเกมจะนิยมซื้อเครื่องเกมเป็นของตัวเองมากขึ้น หรือมีทางเลือกในการเล่นอย่างอีมู หรือ เกมบนPC ต่างๆ ทำให้บทบาทของร้านเช่าเกมลดลงไปตามกาลเวลา

ข้อดีของร้านเช่าเกมก็คงจะเป็นสถานที่ที่เด็กที่ชอบเกมเหมือนกันจะได้มานั่งเล่นเกมร่วมกัน หรือมาพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลเกมกัน

ข้อเสียก็คือ คนบางกลุ่มก็ยังมองว่าสถานที่แบบนี้เป็นแหล่งอบายมุข ที่จำเป็นต้องโดนจับกันเรื่อยไป

จะว่าไปแล้ว เราก็เล่นเกมมา22ปีแล้วนะนี่…555555555555

ส่วนเรื่องราวหลังร้านเกมส์เดี๋ยวมีมาให้่อ่านแน่นอนครับในแบบฉบับของผมเอง…

ถึงบางเรื่องไม่อร่อย                แต่ไม่ยอมให้กร่อยหรอกพี่น้อง

ตัวผมมีชื่อว่านอท                              ผมเป็นเอ้าซอร์สให้ชมรม

หน้าที่ปั่นเว็บให้คุณชม                 ให้คุณสุขคุณสมอารมณ์ปอง

ผมมีัร้านเน็ตร้านเล็ก เล็ก                 ไว้หลอกตังค์เด็กที่มาเล่น

เปิดร้านตั้งนานเช้ายันเย็น                      ให้เขามาเล่นกันทุกวัน

ร้านผมนั้นเปิดยี่สิบสี่                             สถานที่ผมอยู่ซอยสอง

ถ้าคุณผ่านมาอยากให้ลอง              เข้ามาครองเก้าอี้เข้าสักตัว

ชั่วโมงยี่สิบ ผมคิดแพง                       ก็เครื่องมันแรงทุก ทุกตัว

เล่นเกมส์อะไรไม่ต้องกลัว                 เย็นชัวร์เน็ตชัวร์ร้านถุงเงิน

เต้งเต่งเต่งเตร๊งเต่งตะลุเล้งเลงเล่ง….เต่งเด้งเดงเด่งเดงเดง

ปล. ไม่ใช่ผมเน้ออัีนนี้ ขวัญใจ มาลัยนาค

การบริการทางพาณิชย์อิเล็กทรอนิคส์( E-Commerce ) คือการทำธุรกรรมบนเครือข่ายอินเตอร์เน็ตบริการหาข้อมูลผ่านทางเว็บไซต์ รับส่ง E-mail ติดต่อกันข้ามประเทศ
การสนทนา ( Chat ) หาเพื่อน หรือแม้แต่บริการเกม เป็นต้น ดังนั้นคำว่า ” ร้านอินเตอร์เน็ต ” จึงหมายถึงสถานที่ที่ให้บริการอินเตอร์เน็ตโดยคิดค่าตอบแทนจากบุคคลที่เข้า ใช้ อินเตอร์เน็ตตามระยะเวลา และอัตราค่าบริการที่กำหนดไว้ในแต่ละแห่ง

การเป็นเจ้าของร้านอินเตอร์เน็ต…ต้องคำนึงถึงเรื่องดังต่อไปนี้

ศักยภาพของผู้ประกอบการ

-          เป็น คนที่ทันเหตุการณ์และชอบแสวงหาสิ่งใหม่ๆ ตลอดเวลา เช่น เจ้าของร้านควรรู้ข่าวสารโปรแกรมใหม่ๆ ที่กำลังเป็นที่นิยมในขณะนั้น รวมทั้งควรรู้ข่าวสารเรื่องลิขสิทธิ์โปรแกรมที่จะส่งผลกระทบต่อร้านด้วย

-          เป็นคนกว้างขวาง ยิ่งเจ้าของร้านรู้จักคนมากเท่าใด ย่อมเป็นผลดีต่อธุรกิจมากขึ้นเท่านั้นไม่ว่าจากเพื่อนร่วมธุรกิจเดียวกัน จากร้านขายอุปกรณ์ที่ไปซื้อเป็นประจำ และจากกลุ่มลูกค้าเพราะคนเหล่านี้จะคอยบอกความเคลื่อนไหวในวงการเทคโนโลยี และสารสนเทศให้อย่างสม่ำเสมอ

-          มี ความรู้ทางด้านคอมพิวเตอร์ เพราะผู้ประกอบการจะสามารถเลือกซื้ออุปกรณ์คอมพิวเตอร์ที่มีคุณภาพใช้งานได้ นานและหากว่าคอมพิวเตอร์เกิดขัดข้องเพียงเล็กน้อย ผู้ประกอบการก็สามารถซ่อมแซมได้เองโดยไม่จำเป็นต้องติดต่อช่าง การมีความรู้ด้านนี้บ้างจึงนับว่าเป็นการประหยัดทั้งเงินและเวลาอีกทั้งเจ้า ของร้านยังอาจเป็นผู้ให้คำปรึกษา หรือสอนลูกค้าใช้โปรแกรมต่างๆ ซึ่งจะช่วยสร้างความประทับใจต่อลูกค้าที่เข้ามารับบริการ

-          เป็นคนละเอียดรอบคอบ เนื่องจากผู้ประกอบการต้องคุมค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด (ในกรณีที่ร้านมีหุ้นส่วนมากกว่า 1 คน ผู้ร่วมหุ้นควรทำสัญญาร่วมกันให้ชัดเจนจะได้ไม่เกิดปัญหาภายหลัง)

-          ถ้าผู้ประกอบการเป็นเจ้าของสถานที่เอง ต้นทุนที่ผู้ประกอบการต้องเสียก็จะลดน้อยลง

การติดต่อกับหน่วยงานราชการ

โดยทั่วไปแล้ว กฎหมายกำหนดไว้ว่า ธุรกิจด้านบริการไม่ต้องจดทะเบียนพาณิชย์ต่อกรมพัฒนาธุรกิจการค้า ( เว้นแต่ว่าภายในร้านจะมีการค้าขายอื่นๆ ด้วย ) แต่ปัจจุบันร้านให้บริการทางอินเตอร์เน็ตส่วนใหญ่มักจะต้องจดทะเบียนไว้ เนื่อง จากร้านมีการประกอบธุรกิจเสริมเพื่อเพิ่มรายได้ควบคู่ไปด้วยอีกทั้งใบจด ทะเบียนดังกล่าวยังใช้เป็นหลักฐานแสดงต่อหน้าเจ้าพนักงานของรัฐเมื่อมาตรวจ สอบ

นอกจากนี้ สิ่งที่ผู้ประกอบการต้องคำนึงถึงคือ การซื้อลิขสิทธิ์โปรแกรมใช้งานทั่วไปและโปรแกรมเกมจากเจ้าของลิขสิทธิ์ รวมทั้งต้องขออนุญาตจากกองทะเบียน สำนักงานตำรวจแห่งชาติในกรณีที่ทางร้านให้เช่าแผ่นซีดีเกมคอมพิวเตอร์แก่ ลูกค้าซึ่งรายละเอียดการติดต่อในแต่ละด้าน มีดังต่อไปนี้

การจดทะเบียนพาณิชย์

เอกสารที่ต้องเตรียม ( เฉพาะกรณีเจ้าของกิจการคนเดียว )

-          บัตรประจำตัวประชาชน

-          สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน เซ็นต์รับรองสำเนาถูกต้อง 1 ฉบับ

ขั้นตอนการดำเนินการ

ผู้ประกอบการต้องไปกรอกแบบฟอร์มขอจดทะเบียนพาณิชย์ภายใน 30 วันนับตั้งแต่วันที่เริ่มประกอบกิจการพร้อมกับยื่นเอกสารที่เตรียมไว้ และค่าธรรมเนียมการจดทะเบียนอีก 50 บาท ขั้นตอนนี้จะเสร็จภายในหนึ่งวัน      สำหรับสถานที่ที่สามารถยื่นขอจดทะเบียน ถ้าเป็นในเขตกรุงเทพมหานคร คือ สำนักงานบริการจดทะเบียนธุรกิจ 7 แห่ง หรือสำนักงานพัฒนาธุรกิจการค้าจังหวัดสมุทรปราการ เลขที่ 6/212 – 213 ถนนศรีนครินทร์ ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10270
โทรศัพท์ : 0 2385 6525 โทรสาร : 0 2385 6583-4 ส่วนผู้ที่อยู่ต่างจังหวัดขอจดทะเบียนได้ที่ สำนักงานทะเบียนการค้าจังหวัดบุคคลที่สนใจสามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ จาก

การซื้อลิขสิทธิ์โปรแกรมใช้งานทั่วไปจากเจ้าของลิขสิทธิ์

การเปิดร้านอินเตอร์เน็ตถือเป็นอาชีพที่สุจริต แต่ผู้ประกอบการบางรายอาจทำผิดกฎหมายโดยไม่รู้ตัว ทั้งนี้เพราะความรู้ด้านกฎหมายลิขสิทธิ์ยังไม่เป็นที่แพร่หลายมากนัก ทำให้ร้านอินเตอร์เน็ตทั่วไปซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ โดยไม่ได้ซื้อ License Licensing คือลิขสิทธิ์โปรแกรม (ซอฟท์แวร์ ) ซึ่งถือว่าเป็นทรัพย์สินทางปัญญา ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ.2537 ประเภทวรรณกรรม การทำซ้ำ ดัดแปลงเผยแพร่ข้อมูลต่อสาธารณชน ตามกฎหมายร้านอินเตอร์เน็ตจะต้องขออนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อนจึงจะไม่ เป็น

รูปแบบลิขสิทธิ์โปรแกรม

1.       โปรแกรมที่มากับเครื่อง ( OEM ) คือโปรแกรมที่ทางผู้ขายติดตั้งมาให้เมื่อคุณซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ใหม่ พร้อมโปรแกรม ส่วนมากจะเป็นเครื่องที่มียี่ห้อ เช่น COMPAQ , IBM หรือ OEM แบบไม่มีกล่องบรรจุ (ไม่มีแพ็คกิ้ง ) ซึ่งขายแยกให้กับเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ประกอบเอง ลิขสิทธิ์โปรแกรมที่ได้นั้น มักจะเป็นโปรแกรมระบบปฏิบัติการ ( Operation System ) เช่น Windows, NT Server, Windows98, Workstation เป็นต้น ผู้ซื้อจะได้รับแผ่นซีดีของทุกโปรแกรมที่ติดตั้งมา ตามหนังสือคู่มือการใช้งาน ใบCertification of Authenticity (ใบรับรองโปรแกรมว่าเป็นของแท้ ซึ่งจะอยู่ตรงหน้าปกหนังสือคู่มือการใช้งาน )

2.       ชุดเต็ม (Full Packaged Product) ลิขสิทธิ์ชุดเต็มนี้สามารถซื้อตามร้านค้าปลีกที่เป็นตัวแทนจำหน่ายของ ไมโครซอฟท์ เช่น ร้านBookchest, IT-City, ไดโนเสาร์และChallenger สิ่งที่ผู้ประกอบการต้องคำนึงถึงคือ 1 licenseต่อคอมพิวเตอร์ 1 เครื่องเท่านั้น และถ้าต้องการลงโปรแกรมเดียวกัน 3 เครื่อง ผู้ประกอบการก็ต้องซื้อลิขสิทธิ์ 3 license เป็นต้น

3.       OPEN LICENSE คือการซื้อโปรแกรมเดียวกันเป็นชุด เช่น 5 ไลเซ่นขึ้นไป ราคาของโปรแกรมประเภทนี้ จะถูกกว่าแบบ OEM และแบบชุดเต็ม โปรแกรมนี้เหมาะสำหรับร้าน อินเตอร์เน็ตที่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ให้บริการจำนวนมาก เช่น ซื้อโปรแกรม Officeลิขสิทธิ์ 10 ไลเซ่น ลงเครื่องคอมพิวเตอร์ได้ 10 เครื่อง ( การลงโปรแกรมเป็นแบบ 1 ไลเซ่นต่อ 1 เครื่องเช่นกัน)

โครงสร้างการบริการภายในร้าน

ระบบเครือข่ายอินเตอร์เน็ต

ที่มักใช้กับร้านอินเตอร์เน็ต คือระบบLAN ซึ่งระบบLAN หมายถึง เครือข่ายเฉพาะกลุ่มที่มีขนาดเล็ก ระยะทำการไม่ไกลนัก มักเชื่อมโยงกันด้วยความเร็วสูงอาจใช้ผ่านทางสายเคเบิลทองแดง หรือใยแก้วนำแสง เป็นต้น

ระบบLANแบบสตาร์ นิยมใช้กันในร้านอินเตอร์เน็ตเนื่องจากการบำรุงรักษา การเพิ่มหรือถอดเครื่องออกจากระบบ สามารถทำได้ง่าย โดยดึงสายที่ต่อจากเครื่องออกจาก Hub ( อุปกรณ์การส่งข้อมูลจากเครื่องพีซีหนึ่งกระจายไปให้กับเครื่องอื่น ) หรือ Switch ( อุปกรณ์เลือกส่งข้อมูลจากเครื่องพีซีหนึ่งไปยังอีกเครื่องหนึ่งที่เป็นจุด หมายปลายทางโดยตรง) โดยไม่จำเป็นต้องหยุดการทำงานของระบบ ระบบนี้ยังสามารถแก้ปัญหาสายเคเบิลโดยดูจากไฟที่Hub หรือSwitchได้เลย เมื่อเปรียบเทียบระหว่างสองระบบเครือข่ายแล้ว จะพบว่าLAN แบบสตาร์สามารถใช้งานได้ ง่ายกว่า การสร้างเครือข่ายแบบสตาร์ ผู้ประกอบการต้องมีอุปกรณ์ศูนย์กลางสำหรับเชื่อมต่อ (Hub/Switch) , การ์ดLANที่ใช้หัวต่อ แบบ RJ-45สำหรับเสียบในเครื่องพีซีแต่ละเครื่องและสายUTPแบบCAT5 หรือCAT5eที่มีการเข้าหัวแบบ RJ-45 ส่วนอุปกรณ์อื่นๆที่ผู้ประกอบการต้องมีอยู่แล้วคือ เครื่องคอมพิวเตอร์ สายโทรศัพท์อย่างน้อย 1 คู่สาย โมเด็ม 1 ชุด (อุปกรณ์แปลงสัญญาณระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์กับสายโทรศัพท์) อุปกรณ์สำหรับแชร์อินเตอร์เน็ต

ขนาดพื้นที่ต่อจำนวนเครื่องคอมพิวเตอร์

ผู้ประกอบการไม่ควรติดตั้งเครื่องคอมพิวเตอร์จนดูแออัดเกินไป หากแต่ควรจัดให้โล่ง โปร่ง สะอาดตา เช่น ขนาดพื้นที่กว้าง 4 เมตร ยาว 8 เมตร ควรมีเครื่องคอมพิวเตอร์จำนวน 8-10 เครื่อง หรือถ้าหน้าร้านกว้าง 3 เมตร ยาว 15 เมตร เครื่องคอมพิวเตอร์จะวางได้ถึง 10-15 เครื่อง การเลือกโต๊ะเก้าอี้ก็ไม่ควรมองข้าม เพราะยิ่งลูกค้านั่งสบายเท่าใด ลูกค้าจะใช้เวลาในการนั่งเล่นอินเตอร์เน็ตนานขึ้นเท่านั้น

การเลือกซื้อคอมพิวเตอร์

เจ้าของร้านให้บริการอินเตอร์เน็ตต้องรู้แหล่งขายคอมพิวเตอร์ที่เชื่อถือได้ อาจเป็นบริษัทผู้ผลิต หรือจากตัวแทนจำหน่ายทั่วไป แต่ถ้างบประมาณมีไม่เพียงพอสำหรับคอมพิวเตอร์แบบมียี่ห้อ ผู้ประกอบการอาจใช้เครื่องคอมพิวเตอร์แบบประกอบเอง โดยหาซื้ออุปกรณ์ที่ใช้ประกอบ เช่น CPU เมนบอร์ด ฮาร์ดดิสก์ จอภาพที่นิยมใช้กันคือ จอภาพขนาด 17 นิ้ว คีย์บอร์ด และ เม้าส์ เป็นต้น หรือซื้อเครื่องที่ประกอบเสร็จได้ตามแหล่งขายคอมพิวเตอร์ใหญ่ๆ คอมพิวเตอร์เหล่านี้จะมีราคาถูกกว่า คือ ตกเครื่องละประมาณ 16,000-20,000 บาทเศษๆ แต่ทั้งนี้ ผู้ประกอบการต้องอาศัยความรู้ในการเลือกซื้อคอมพิวเตอร์ มิฉะนั้นอาจจะได้เครื่องปลอมและสินค้าที่ไม่ดีมาแทน

การบำรุงรักษาเครื่องคอมพิวเตอร์

เป็นวิธีหนึ่งที่จะช่วยไม่ให้คอมพิวเตอร์เสียหายก่อนเวลาอันควร และโดยหลักการพื้นฐานนั้น ผู้ประกอบการควรระวังไม่ให้เครื่องคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์อื่นๆตกแตกเสียหาย ในกรณีที่ภายในร้านได้จำหน่ายเครื่องดื่มแก่ลูกค้าผู้ประกอบการควรจัดสถาน ที่ให้เป็นสัดส่วนเพื่อป้องกันการหกเลอะเทอะ ทำความเสียหายให้แก่เครื่องรวมถึงมีการติดตั้งโปรแกรมเพื่อป้องกันการลบ ข้อมูลโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของลูกค้าไว้ด้วยปกติแล้ว เครื่องคอมพิวเตอร์จะมีอายุการใช้งานนานประมาณ 3 ปี ภายหลังจากนั้นผู้ประกอบการควรทำการอัพเกรดเครื่อง แต่ส่วนที่จะเสื่อมคุณภาพก่อนคือ จอภาพและคีย์บอร์ด อุปกรณ์ เหล่านี้ ผู้ประกอบการสามารถนำไปขายเป็นสินค้ามือสอง หรืออาจนำกลับไปยังร้านประจำ เพื่อทางร้านจะได้นำสินค้าส่งไปซ่อมยังบริษัท และเปลี่ยนสินค้าตัวใหม่มาแทน

โครงสร้างต้นทุนวงเงินเริ่มต้น

สัดส่วนของต้นทุน ส่วนใหญ่จะเน้นหนักไปยังค่าใช้จ่ายในการเริ่มต้นเปิดร้าน โดยช่วงเริ่มต้น ผู้ประกอบการอาจต้องลงทุนสูงทั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต ค่าติดตั้งโทรศัพท์ ค่าเช่าที่ (กรณีไม่ได้เปิดร้านในที่ของตน) ตลอดจนโต๊ะวางคอมพิวเตอร์ เก้าอี้ เครื่องปรับอากาศ ค่าใช้จ่ายต่างๆในการตกแต่งร้านค่าชั่วโมงอินเตอร์เน็ตที่
ต้องจ่ายรายเดือนและรายจ่ายด้านการประชาสัมพันธ์ในช่วงเปิดร้านใหม่เงินลง ทุนที่สามารถจะดำเนินกิจการได้ตกอยู่ราว 300,000-500,000 บาทต้นๆ ขึ้นกับรุ่นของคอมพิวเตอร์ที่มีคุณสมบัติแตกต่างกันตามแต่การใช้งาน เช่น

-          ร้านขนาดเล็กสามารถวางคอมพิวเตอร์ได้น้อยกว่า 10 เครื่อง

-          ร้านขนาดกลางสามารถวางคอมพิวเตอร์ได้11-20 เครื่อง

-          ร้านขนาดใหญ่สามารถวางคอมพิวเตอร์ได้มากกว่า 20 เครื่องขึ้นไปงบประมาณในการลงทุน อาจแบ่งได้เป็น

-           ค่าเครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เชื่อมต่อระบบอินเตอร์เน็ตและลิขสิทธิ์ต่างๆประมาณ 80 %
ร้านขนาดเล็ก (พื้นที่ประมาณ 4 * 8 เมตร)
ร้านขนาดกลาง (พื้นที่ประมาณ 4 * 15 เมตร)
ร้านขนาดใหญ่ (ขึ้นกับจำนวนเครื่องคอมพิวเตอร์)

-          ค่าเครื่องคอมพิวเตอร์ 6-10 เครื่อง เป็นเงิน 100,000-180,000 บาท ถ้ามีคอมพิวเตอร์มากกว่า10 เครื่อง คิดเป็นเงิน 180,000-250,000 บาท และคอมพิวเตอร์ 20-50 เครื่องขึ้นไปการลงทุนอาจสูงถึง 1,500,000 บาท

-          ค่าอุปกรณ์Hubประมาณ 2,000-7,000 บาท โมเด็มประมาณ 1,200 บาท สายโทรศัพท์ของTA 6,000 บาท อุปกรณ์แชร์อินเตอร์เน็ตประมาณ 20,000-25,000 บาท สายเน็ตเวิร์คประมาณ 400 บาท สายUTPและหัวRJ-45 ราคาไม่เกิน 30 บาท เป็นต้น

-          เครื่องปริ๊นเตอร์ประมาณ 4,000 บาทขึ้นไป และเครื่องสแกนเนอร์ 3,000-8,000 บาท ( แล้วแต่รุ่นและยี่ห้อ )

-          ค่าลิขสิทธิ์โปรแกรมต่อเครื่อง ราคาโปรแกรมเกมจะอยู่ที่ 300-3,600 บาท ซึ่งแต่ละบริษัทจะมีเกณฑ์ในการขายลิขสิทธิ์แตกต่างกันไป เช่น เกมCounter-Strike , Diablo และStarcraft เป็นของบริษัทBm Media ผู้ที่คิดลงทุนต้องสั่งซื้อโปรแกรมเกมตามจำนวนคอมพิวเตอร์คือ 1 ชุดต่อ 1 เครื่อง ส่วนบริษัท E.A. (Thailand) ที่ผลิตเกม Red Alert2 ผู้ซื้อจะต้องซื้อลิขสิทธิ์จำนวนครึ่งหนึ่งของจำนวนเครื่องที่มีอยู่ในร้าน เช่น มีคอมพิวเตอร์ 8 เครื่อง ซื้อโปรแกรมลิขสิทธิ์เกม 4 ชุด ตรงข้ามกับเกม Sims คือผู้ประกอบการต้องซื้อลิขสิทธิ์เกมเท่ากับจำนวนเครื่องที่ต้องการลง เป็นต้น และหลังจากการติดต่อซื้อขายกันแล้ว ผู้ประกอบการต้องส่งใบเสร็จรับเงินที่สั่งซื้อลิขสิทธิ์โปรแกรมเกมพร้อม เขียนชื่อนามสกุล หรือบางบริษัทอาจให้ส่งเอกสารที่บรรจุอยู่ในกล่องเกมของแท้กลับไปยังบริษัท หลังจากนั้นทางบริษัทผู้จำหน่ายจะส่งสติ๊กเกอร์มาให้ เพื่อใช้ติดหน้าร้านและติดที่กล่องซีดีเกม

-          ค่าตกแต่งร้าน ค่าส่งเสริมการขายร้านและการวางระบบ ( กรณีที่เจ้าของร้านไม่สามารถวางระบบอินเตอร์เน็ตได้เอง) อีก 30 %

-          ค่าจ้างสำหรับวางระบบอินเตอร์เน็ตภายในร้าน

-          ค่าโต๊ะ เก้าอี้

-          พัดลมหรือเครื่องปรับอากาศ

-          เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งร้าน ค่าบัตรสมาชิก ใบปลิวช่วงแนะนำร้านและของจิปาถะอื่นๆ

เงินทุนหมุนเวียนต่อเดือนควรมีประมาณ 20,000-30,000 บาท แล้วแต่ขนาดของร้านเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆ ดังนี้

-          ค่าซ่อมบำรุงเครื่องคอมพิวเตอร์

-          ค่าเช่าชั่วโมงอินเตอร์เน็ตรายเดือนหรือเป็นแพ็คเกจจาก ISP

-          ค่าเช่าที่

-          ค่าน้ำค่าไฟ

-          ค่าจ้างพนักงาน ( บางร้านผู้ประกอบการเป็นผู้ดูแลเอง )

-          ค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดอื่นๆ

-          ระยะเวลาการคืนทุน โดยส่วนใหญ่จะอยู่ราว1-2 ปี ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับขนาดของร้าน ทำเลที่ตั้ง ค่าอุปกรณ์ที่ใช้ค่าบริการรายชั่วโมงที่คิดกับลูกค้า ค่าลิขสิทธิ์ และรายได้จากบริการเสริมอื่นๆ

กำไร

ผลตอบแทนที่ได้ต่อเดือนก็ไม่ควรต่ำกว่า 27,000 บาท (ในกรณีเฉลี่ยวันละ 900บาท)

วิธีการประหยัดค่าใช้จ่ายของร้านอินเตอร์เน็ตโดยทั่วไป

-         การติดตั้งโปรแกรมปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เองโดยอัตโนมัติ ขณะที่ยังไม่มีลูกค้าเข้ามาใช้งาน

-         การเลือกใช้หลอดประหยัดไฟ

-         การจัดหน้าหน้าให้โล่งสว่าง ออกแบบฝ้าให้ต่ำลงเพื่อประหยัดค่าเครื่องปรับอากาศ เป็นต้น

อ้างอิง
ลู่ทางธุรกิจเริ่มต้นที่ ThaiSMEcenter.com