นอทซ่าา

ไ้อ้นอทเอ๋ย เจ้าเข้าไกล้ความฝ้ันไปอีกก้าว

สวัสดีครับไม่ได้เขียนเรื่องราวซะนาน และก็คงเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ

เพราะตอนนี้ ผมหาแนวทางของ Blog นี้เจอแล้ว มันคือ Blog ส่วนตัวโดยแท้ ผมจะเก็บบล๊อกนี้ไว้ระบายสิ่งต่าง ๆ ที่มันตกผลึกอยู่ในความคิด ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ อาถรรพ อาฆาต ของตัวเอง เอาไว้เขียนนั่นเขียนนี่ไปเรื่อย ไม่มีสาระ
ใครอยากหาสาระ ให้ไปที่อื่นเลยครับ ผมรับประกันว่าที่นี่ไม่มีแน่นอน
เอาล่ะโม้มานานแล้วมาเข้าหัวข้อเรื่องกันดีกว่า

เรื่องของเรื่องคือ ผมมีความฝันอยู่อย่างหนึ่ง เป็นความฝันเรื่องอนาคต ชีวิต อาชีพของผมเอง
ฝันนั้นก็คือ ผมอยากใช้ชีวิตอิสระ และมีเงินใช้ ท่องเที่ยวไปเรื่อย ไม่สนโลก ดูสังเกตุ ศึกษา เมืองไทยที่ผมรัก ไปแสวงหาความจริงใจ ผ่านคนไทย ในต่างจังหวัด ซึ่งมันคนหาได้ยากเต็มทีในเมืองที่มีแต่คนตอแหล ปลิ้นปล้อน หลอกลวง
ไปดูรอยยิ้ม การแบ่งปัน ใบหน้าที่แสดงความยินดีที่มีนักท่องเที่ยวมาเยือน
ผมบอกตรง ๆ ว่าผมรู้สึกดีใจทุกครั้งที่ผมได้ไปเยือนต่างจังหวัด และมีคนต่างจังหวัดออกมาต้อนรับ ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม จริงใจได้พูดคุย ได้สนทนากับเค้า

ตอนนี้ผมได้เข้าไกล้ความฝันนั้นเข้าไปอีกนิด เพราะงานที่ผมรัก และทำมันตอนนี้เริ่มออกดอกออกผลแล้ว ผมเริ่มมีรายได้เข้ามาบ้างโดยไม่้ต้องทำงานประจำ ไม่ต้องดูแลกิจการอันน่าเบื่อ ดังนั้นผมอยากทำอะไรผมก็จะทำ

ตอนนี้ผมอยู่ที่จังหวัดอุทัยธานี ผมมีภาระกิจที่ต้องพาแม่มาธุระส่วนตัว และรักษาตัวจากโรคอัมพฤกษ์ ที่แกเป็นอยู่ ผมเลยมีโอกาสได้ลองศึกษารูปแบบชีวิตที่ผมหลงไหลอย่างโงหัวไม่ขึ้น ทำให้ผมพบว่า ผมมีความสุข สบายใจ อย่างที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อน ได้เที่ยว ได้พูดคุย และได้ทำงานที่ผมรัก

อยากบอกว่าผมสุขใจนัก